Een dipje

Kia Ora

Ok, we zitten een beetje in een minder stuk van onze reis. We hebben ons voor een week bij een hostel ingeschreven (the Bell Lodge) en dat is een slechte beslissing geweest. Ze garanderen je werk voor zolang je bij hen blijft. Dus we zouden kiwi's plukken. Dat hebben we welgeteld 1 dag gedaan. Die avond heeft Niki besloten te stoppen. Haar rechterknie zat dubbel zo dik als haar linker en ze kon er amper nog op wandelen. Michiel besloot om wel nog verder te doen voor die ene week. Maar tot nu toe regent het hier enorm veel en daardoor ligt de pluk stil. Geen werk dus en geen geld! Michiel en ik zitten nog niet op de bodem, financieel dan, maar we moeten wel oppassen. Onze medeplukkers zitten soms veel dieper in de problemen. Enkelen kunnen hun accomodatie niet meer betalen, en soms zelfs geen eten meer. Dus eigenlijk mogen we nog niet klagen...

Toch hebben we het nu voor de eerste keer lastig. Vooral Niki mist haar vrienden en familie. Ze denkt ook verlekkerd terug aan deftige croissants, heerlijke pizza's uit de Prima Donna en romantische etentjes in het Brugs Pitahuisje. Natuurlijk zal ook deze minder leuke periode voorbijgaan, maar het is soms moeilijk om voorbij een lastig punt heen te kijken. Michiel hoopt dat alles een stuk beter zal gaan als we niet meer gebonden zijn aan de Bell Lodge. Sowieso is de werkgelegenheid in bepaalde regio's erg beperkt. Zeker nu het slecht weer is.

Duimen voor wat geluk!!

Groetjes