Kia Ora
We zijn gisteren in Christchurch aangekomen. Enkele dagen vroeger dan verwacht, maar we zullen deze tijd goed spenderen. Het is duidelijk dat er hier een aardbeving is geweest, maar het is niet zo catastrofaal als we verwacht hadden. Natuurlijk is het ook wel al meer dan een maand geleden. Toch krijgen ze hier nog vaak naschokken. Vannacht hebben we dat ondervonden. We sliepen in onze auto toen ze plots vrij hevig begon te schudden. Eerst dachten we dat er iemand tegen onze auto stond te duwen, maar we kwamen vlug tot de conclusie dat het een naschok was.
We zijn de dagen daarvoor van Queenstown naar de westkust getrokken en we hebben uiteindelijk dan Arthur's Pass overgestoken om in Christchurch terecht te komen. In Queenstown deden we de "Nevis Arc", the highest swing in the world. En ja, er bestaat bewijsmateriaal. Eerst een vrije val van 70 meter en dan schommelen tot 120 meter diep in een boog van 300 meter. Het is eens iets anders ;-). Daarna reden we verder naar de Fox Glacier. Toch speciaal om eens te zien, zo'n gletsjer. De borden langs de weg waren wel behoorlijk onheilspellend (Do not stop here!; Unstable Rock Face!; Rocks falling!; Flooding!; Danger danger danger!!!!!)
Binnen enkele dagen staan we terug in Belgie en dat is maar goed ook. We hebben enorm genoten (en soms ook eens afgezien) van onze reis, maar we zullen blij zijn dat we weer deftig kunnen eten (Michiel: Frieten, jaaaaaa!). Niki kijkt uit naar Snoetje (ons konijn) terug zien en is vastberaden om nog een kat aan het gezin toe te voegen. En we willen allebei heel graag onze vrienden terug zien.
Tot gauw!
Knuffels
zaterdag 16 oktober 2010
zondag 10 oktober 2010
Absolutely WOW
Hoikes iedereen. We zitten nu al 12 dagen in het Zuidereiland en we hebben echt niet stilgezeten. Nu zijn we even in Te Anau, de gateway naar Fiordland National Park en The Milford Sound. Wat hebben we allemaal gedaan? De dertigste namen we de ferry naar Picton. Van daaruit trokken we naar Abel Tasman National Park, een prachtig tropisch bos aan witte stranden. Daarna reden we naar Kaikoura, the place to be for whalewatching. We zagen er vier massieve sperm whales, hoewel de gids ons had gezegd dat we er waarschijnlijk maar 1 of 2 zouden zien. Van Kaikoura gingen we naar Hanmer Springs, een idyllisch bergdorpje tussen gigantische besneeuwde toppen. Daarna volgden Lake Tekapo en Lake Pukaki. Helderblauw, ijskoud, maar zoooo mooi. We hebben echt geluk gehad met het weer daar. Heel weinig regen en vaak een stralend blauwe hemel. Wel koude wind die soms echt kan snijden, maar dat nemen we er met plezier bij. In die buurt hebben we ook Mt. Cook gezien, samen met de Tasman Glacier. Helaas was die laatste al voor een groot deel gesmolten. Maar Mt. Cook was gewoon subliem. Daarna hebben we onze tocht verder gezet langs de oostkust tot het uiterste zuiden. We reden door de Catlins en zagen ontzettend veel lammetjes (tot groot jolijt van Niki). Onderweg zie je veel roofvogels over je auto zweven, schattige koebeesten, soms eens een verloren emoe (maar zelden) en af en toe een weide vol herten. De natuur op zich was ook heel divers. Van rotsen naar bossen naar stranden en zo veel meer.
En dan waren we in het zuiden. We kampeerden er aan Curio Bay, de thuis van de zeldzame Hector Dolphin, zeeleeuwen en de yellow-eyed penguin. We hebben geen enkele van de drie gezien. Maar we hebben wel op een versteend bos gewandeld! Met een tussenstop in Invercargill, zijn we uiteindelijk hier in Te Anau aangekomen. We gebruikten deze plaats vooral als uitvalsbasis voor The Milford Sound. We kampeerden een nacht op een DOC campsite (ERG basis) aan het Te Anaumeer, het grootste meer van het Zuidereiland. Het hoogtepunt was de Milford Sound. Meestal zie je zo'n landschap enkel in boeken of op foto. Overal was de sneeuw op de bergtoppen aan het smelten waardoor je watervallen langs de bergen zag lopen. Op weg naar de Milford Sound was het ook even slikken want overal stonden er borden met "avalanche area, do not stop". We kwamen ook onderweg de leuke Kea's tegen, die maar al te graag in de buurt van mensen vertoeven om eten te stelen of je te pesten. Op een gegeven moment zat er zelfs een op onze auto. Foto's volgen ;-). Die dag was zeker 1 van de meest magische momenten uit ons leven. We vielen van de ene overweldigende indruk in de andere. De topper van de dag was onze last minute beslissing om een cruise door de Sound te doen. We zagen er dolfijnen (met kleintje), fur seals en de prachtigste natuur dat we ooit hebben gezien. De Sounds in Fiordland zijn eigenlijk allemaal fjorden, maar de eerste settlers dachten er anders over en gaven het een verkeerde naam. We hebben meer dan 200 foto's (volgen later ;-)).
Nu vervolgen we onze reis langs de westkust, richting Queenstown and beyond.
Doen we de highest swing in the world of niet?? Moehahaha.
Groeten en knuffels,
Michiel en Niki
(de vrolijke kiwi's)
En dan waren we in het zuiden. We kampeerden er aan Curio Bay, de thuis van de zeldzame Hector Dolphin, zeeleeuwen en de yellow-eyed penguin. We hebben geen enkele van de drie gezien. Maar we hebben wel op een versteend bos gewandeld! Met een tussenstop in Invercargill, zijn we uiteindelijk hier in Te Anau aangekomen. We gebruikten deze plaats vooral als uitvalsbasis voor The Milford Sound. We kampeerden een nacht op een DOC campsite (ERG basis) aan het Te Anaumeer, het grootste meer van het Zuidereiland. Het hoogtepunt was de Milford Sound. Meestal zie je zo'n landschap enkel in boeken of op foto. Overal was de sneeuw op de bergtoppen aan het smelten waardoor je watervallen langs de bergen zag lopen. Op weg naar de Milford Sound was het ook even slikken want overal stonden er borden met "avalanche area, do not stop". We kwamen ook onderweg de leuke Kea's tegen, die maar al te graag in de buurt van mensen vertoeven om eten te stelen of je te pesten. Op een gegeven moment zat er zelfs een op onze auto. Foto's volgen ;-). Die dag was zeker 1 van de meest magische momenten uit ons leven. We vielen van de ene overweldigende indruk in de andere. De topper van de dag was onze last minute beslissing om een cruise door de Sound te doen. We zagen er dolfijnen (met kleintje), fur seals en de prachtigste natuur dat we ooit hebben gezien. De Sounds in Fiordland zijn eigenlijk allemaal fjorden, maar de eerste settlers dachten er anders over en gaven het een verkeerde naam. We hebben meer dan 200 foto's (volgen later ;-)).
Nu vervolgen we onze reis langs de westkust, richting Queenstown and beyond.
Doen we de highest swing in the world of niet?? Moehahaha.
Groeten en knuffels,
Michiel en Niki
(de vrolijke kiwi's)
dinsdag 14 september 2010
Harde knopen
We leven nu al een hele tijd in Wellington, en hoe langer we hier zijn, hoe meer we beseffen dat Belgie nog zo slecht niet is. We denken dat Nieuw-Zeeland een prachtig land is voor toeristen, maar toch niet geweldig om te wonen. Er is discriminatie, armoede, enorm veel alcoholisme en gokproblemen, geen deftige infrastructuur,... Maar de natuur is ontegensprekelijk fantastisch.
Niki werkte de laatste weken bij een soort bankbedrijf, maar doordat ze ziek is geworden, moet ze niet meer terug gaan. En onze auto is stilgevallen (en blijkt nu helemaal niet in orde te zijn). Dat alles deed ons besluiten om verder te gaan en niet meer in Wellington te blijven. Het is een geweldige stad, zeker als je geld hebt ;-), maar we leefden nu al een tijdje op het randje en dat zijn we beu. DUS: de 30ste willen we de ferry nemen naar het Zuidereiland en het is de bedoeling dat we op 20 oktober het vliegtuig terug naar Belgie nemen. We zijn blij dat we deze beslissing hebben genomen, en we kijken uit naar nog even reizen en dan terug naar huis. We hebben beiden zoveel geleerd over de wereld, mensen en vooral onszelf.
We zullen de auto voor een deel vermaken (zodat hij weer rijdt) en misschien dat we nog iets van geld ervoor kunnen krijgen. Het enige dat niet zo geweldig is aan ons plan, is dat we opnieuw de winter tegemoet komen. Drie keer na elkaar winter... het is eens iets anders.
Niki werkte de laatste weken bij een soort bankbedrijf, maar doordat ze ziek is geworden, moet ze niet meer terug gaan. En onze auto is stilgevallen (en blijkt nu helemaal niet in orde te zijn). Dat alles deed ons besluiten om verder te gaan en niet meer in Wellington te blijven. Het is een geweldige stad, zeker als je geld hebt ;-), maar we leefden nu al een tijdje op het randje en dat zijn we beu. DUS: de 30ste willen we de ferry nemen naar het Zuidereiland en het is de bedoeling dat we op 20 oktober het vliegtuig terug naar Belgie nemen. We zijn blij dat we deze beslissing hebben genomen, en we kijken uit naar nog even reizen en dan terug naar huis. We hebben beiden zoveel geleerd over de wereld, mensen en vooral onszelf.
We zullen de auto voor een deel vermaken (zodat hij weer rijdt) en misschien dat we nog iets van geld ervoor kunnen krijgen. Het enige dat niet zo geweldig is aan ons plan, is dat we opnieuw de winter tegemoet komen. Drie keer na elkaar winter... het is eens iets anders.
woensdag 21 juli 2010
Belly and Jazz
Dag iedereen!
We wonen nu in een flat met twee sympathieke roommates genaamd Nadege en Fiona (Fi voor de vrienden). We proberen het zo gezellig mogelijk te maken en hebben ondertussen al wat supergoedkope meubels (en wij slapen op een gratis gekregen bed). Het is allemaal erg rudimentair, maar het is een thuis. Het gaat al een stuk beter dan een dikke week geleden. Toen waren we beiden nogal depri door het weer, gebrek aan geld en de omgeving. Onze flat ligt namelijk in een erg verarmde suburb van Wellington. Je ziet er Nieuw-Zeeland zoals maar weinig toeristen het zien. En het is zeker niet gemakkelijk voor migranten en reizigers om werk te vinden. Gisteren spraken ze nog in het nieuws van stijgende werkloosheid en grote recessie. Ook onze flatgenotes hebben het moeilijk en we moeten echt roeien met de riemen die we hebben.
Maar vandaag kregen we eindelijk wat goed nieuws. Niki kan morgen starten bij een bedrijf in het centrum van Wellington. Het verdient vrij goed vergeleken met sommige andere jobs en het is een office job, dus waarschijnlijk data entry en dossiers verwerken. Ze zou ook iets moeten doen met handtekeningen vergelijken, maar wat er precies mee bedoeld wordt, zullen we morgen wel zien. Michiel heeft al ontzettend veel gesolliciteerd voor allerlei verschillende jobs, maar tot nu toe geen geluk. Gisteren solliciteerde hij voor een job als dilivery driver, en we hopen dat dat iets wordt.
Verder hebben we in ons appartementsblok erg toffe buren. Zo hebben we zondag nog gebabbeld met Rob, een vijfdejaars student in de medische wetenschappen. Hij heeft met een paar vrienden een jazzband. We zijn naar een repetitie gaan kijken en het was echt prachtig. Ze hebben vrijdag een performance voor de universiteit. Ze hebben Niki gevraagd of ze wilde zingen (Autumn Leaves, erg mooi), maar ze denkt niet dat ze de stem daarvoor heeft. Ze gaat de song vandaag eens beluisteren en de lyrics opzoeken, maar voor jazz heb je echt een warme, sterke stem nodig.
Onze plannen? Vooral geld verdienen, proberen uit ons financieel gat te raken en nieuwe mensen leren kennen. Het lokale community centre geeft goedkope lessen om de buurt bezig te houden. Misschien dat we daar iets gaan proberen te volgen. Ook kan onze roommate Nadege buikdansen (ze heeft al 8 jaar ervaring en heeft al les gegeven). Niki en Fi willen doodgraag lessen volgen bij haar en de kans zit er in dat Nadege hen serieus zal laten afzien. Michiel zoekt vooral verder naar werk en probeert het beste te maken van onze situatie. Hij heeft zich ondertussen al eens geamuseerd met rollerskaten langs de Bay. Dus er zijn wel plannen, maar niets superspectaculair!
We houden je op de hoogte.
We wonen nu in een flat met twee sympathieke roommates genaamd Nadege en Fiona (Fi voor de vrienden). We proberen het zo gezellig mogelijk te maken en hebben ondertussen al wat supergoedkope meubels (en wij slapen op een gratis gekregen bed). Het is allemaal erg rudimentair, maar het is een thuis. Het gaat al een stuk beter dan een dikke week geleden. Toen waren we beiden nogal depri door het weer, gebrek aan geld en de omgeving. Onze flat ligt namelijk in een erg verarmde suburb van Wellington. Je ziet er Nieuw-Zeeland zoals maar weinig toeristen het zien. En het is zeker niet gemakkelijk voor migranten en reizigers om werk te vinden. Gisteren spraken ze nog in het nieuws van stijgende werkloosheid en grote recessie. Ook onze flatgenotes hebben het moeilijk en we moeten echt roeien met de riemen die we hebben.
Maar vandaag kregen we eindelijk wat goed nieuws. Niki kan morgen starten bij een bedrijf in het centrum van Wellington. Het verdient vrij goed vergeleken met sommige andere jobs en het is een office job, dus waarschijnlijk data entry en dossiers verwerken. Ze zou ook iets moeten doen met handtekeningen vergelijken, maar wat er precies mee bedoeld wordt, zullen we morgen wel zien. Michiel heeft al ontzettend veel gesolliciteerd voor allerlei verschillende jobs, maar tot nu toe geen geluk. Gisteren solliciteerde hij voor een job als dilivery driver, en we hopen dat dat iets wordt.
Verder hebben we in ons appartementsblok erg toffe buren. Zo hebben we zondag nog gebabbeld met Rob, een vijfdejaars student in de medische wetenschappen. Hij heeft met een paar vrienden een jazzband. We zijn naar een repetitie gaan kijken en het was echt prachtig. Ze hebben vrijdag een performance voor de universiteit. Ze hebben Niki gevraagd of ze wilde zingen (Autumn Leaves, erg mooi), maar ze denkt niet dat ze de stem daarvoor heeft. Ze gaat de song vandaag eens beluisteren en de lyrics opzoeken, maar voor jazz heb je echt een warme, sterke stem nodig.
Onze plannen? Vooral geld verdienen, proberen uit ons financieel gat te raken en nieuwe mensen leren kennen. Het lokale community centre geeft goedkope lessen om de buurt bezig te houden. Misschien dat we daar iets gaan proberen te volgen. Ook kan onze roommate Nadege buikdansen (ze heeft al 8 jaar ervaring en heeft al les gegeven). Niki en Fi willen doodgraag lessen volgen bij haar en de kans zit er in dat Nadege hen serieus zal laten afzien. Michiel zoekt vooral verder naar werk en probeert het beste te maken van onze situatie. Hij heeft zich ondertussen al eens geamuseerd met rollerskaten langs de Bay. Dus er zijn wel plannen, maar niets superspectaculair!
We houden je op de hoogte.
woensdag 7 juli 2010
Wellywood
The search is on! We zijn nu ongeveer een week in Wellington. De stad is prachtig en er is enorm veel te zien en te doen. We hebben ondertussen al Zealandia gedaan, een mooi stukje ecopreservation met een mooie tentoonstelling eraan gekoppeld. Ook Te Papa was heel erg de moeite. Te Papa is een gigantisch museum met vaste en wisselende exhibities. Indrukwekkend en volledig gratis.
We hebben nog enkele andere toeristische dingen gedaan, maar in hoofdzaak zijn we nu op zoek naar werk. Wellington is een geweldige stad om te overwinteren, maar zoals alle grote steden is het hier niet goedkoop. Michiel heeft al een interview achter de rug en volgende vrijdag volgt er nog een. Niki heeft een interview en tests bij een job agency achter de rug en morgen staat er nog 1 op het programma. Hoewel de meesten onder de indruk zijn van onze talenkennis en CV, is het toch niet evident om werk te vinden. We blijven nu in een Base hostel en hebben ondertussen ook al gepraat met onze roommate (Nick uit de UK). Zijn vrienden vinden ook geen werk, maar hij is ervan overtuigd dat het mogelijk moet zijn om iets te vinden. We hope so.
Verder zijn we er het hart van in dat we Rammstein niet hebben kunnen zien in Belgie. GRUWEL. We vroegen hier aan de bar of ze ons niet konden troosten met een liedje van Rammstein... Ze hadden er verdorie nog nooit van gehoord!!
Nu verder gaan zoeken naar werk en een flat.
Groeten!
X
We hebben nog enkele andere toeristische dingen gedaan, maar in hoofdzaak zijn we nu op zoek naar werk. Wellington is een geweldige stad om te overwinteren, maar zoals alle grote steden is het hier niet goedkoop. Michiel heeft al een interview achter de rug en volgende vrijdag volgt er nog een. Niki heeft een interview en tests bij een job agency achter de rug en morgen staat er nog 1 op het programma. Hoewel de meesten onder de indruk zijn van onze talenkennis en CV, is het toch niet evident om werk te vinden. We blijven nu in een Base hostel en hebben ondertussen ook al gepraat met onze roommate (Nick uit de UK). Zijn vrienden vinden ook geen werk, maar hij is ervan overtuigd dat het mogelijk moet zijn om iets te vinden. We hope so.
Verder zijn we er het hart van in dat we Rammstein niet hebben kunnen zien in Belgie. GRUWEL. We vroegen hier aan de bar of ze ons niet konden troosten met een liedje van Rammstein... Ze hadden er verdorie nog nooit van gehoord!!
Nu verder gaan zoeken naar werk en een flat.
Groeten!
X
zaterdag 26 juni 2010
The River City
Hela iedereen!
Het heeft even geduurd, maar hier zijn we weer. Het was de laatste tijd nogal moeilijk om een computer te bemachtigen. We zaten af en toe echt in the middle of nowhere. Leuk voor even, maar nu het weer slechter wordt is het niet aan te raden om in afgelegen gebieden te gaan kamperen. Vanuit Napier zijn we naar Taupo getrokken. Het was daar vooral duur en toeristisch. Wel was de view op Lake Taupo prachtig. We hebben ook een nieuwe vriend gemaakt, genaamd Winston. Een vrolijke, zwarte retriever met een voorliefde voor knuffels. Hij zat op een van onze campings en we waren op slag verliefd. We hebben er ook het een en ander bezocht, maar we zijn relatief vlug verder getrokken naar New Plymouth. De rit ernaartoe liep langs de Forgotten World Highway. De naam zegt het zelf, kronkeldewonkel dus. Maar wel een prachtige route door "wild woodlands" en jolige, groene heuvels.
In New Plymouth was de voornaamste attractie het lokale museum, waar we heel wat hebben opgestoken over het onstaan van de regio Taranaki. En dan was er natuurlijk nog Mount Taranaki zelf, het hoogtepunt van de afgelopen weken. Een machtige vulkaan die het landschap domineert met zijn besneeuwde top en zijn perfecte vulcanic cone.
Nu zijn we in Wanganui, the river city. Het klinkt idyllisch, maar de rivier is helaas heel erg vervuild. Maar niet getreurd, er zijn plannen om ze te reinigen. Het zit de Nieuw-Zeelanders behoorlijk dwars.
Ander soort nieuws: er heerst hier een absolute voetbalmanie (hoewel sommigen het nog steeds een sport voor meisjes vinden). Heel even was er hoop dat de All Whites zouden doorgaan naar de laatste 16, maar helaas. Hoe doen onze Rode Duivels het eigenlijk? We horen daar niets van en weten niet of ze eigenlijk wel mee doen? Het enige nieuws over Belgie stond enkele dagen geleden in de krant hier: Vlaamse separatisten nemen Belgie over en het land is nu in crisis (again). LOL, dat is de visie op Belgen hier.
Hier zijn ze momenteel erg bezig met de olieramp in de Golf van Mexico. Er zijn zelfs kiwi's die een oplossing hebben ontworpen om het lek te dichten. Nu moet BP alleen nog luisteren. Ook de huidige situatie met de Internationale Walviscommissie staat hoog op de agenda. Wij proberen zoveel mogelijk zelf het nieuws te volgen.
We denken aan jullie en missen velen (maar genieten ook van deze ervaring).
Groeten
Niki en Michiel
Het heeft even geduurd, maar hier zijn we weer. Het was de laatste tijd nogal moeilijk om een computer te bemachtigen. We zaten af en toe echt in the middle of nowhere. Leuk voor even, maar nu het weer slechter wordt is het niet aan te raden om in afgelegen gebieden te gaan kamperen. Vanuit Napier zijn we naar Taupo getrokken. Het was daar vooral duur en toeristisch. Wel was de view op Lake Taupo prachtig. We hebben ook een nieuwe vriend gemaakt, genaamd Winston. Een vrolijke, zwarte retriever met een voorliefde voor knuffels. Hij zat op een van onze campings en we waren op slag verliefd. We hebben er ook het een en ander bezocht, maar we zijn relatief vlug verder getrokken naar New Plymouth. De rit ernaartoe liep langs de Forgotten World Highway. De naam zegt het zelf, kronkeldewonkel dus. Maar wel een prachtige route door "wild woodlands" en jolige, groene heuvels.
In New Plymouth was de voornaamste attractie het lokale museum, waar we heel wat hebben opgestoken over het onstaan van de regio Taranaki. En dan was er natuurlijk nog Mount Taranaki zelf, het hoogtepunt van de afgelopen weken. Een machtige vulkaan die het landschap domineert met zijn besneeuwde top en zijn perfecte vulcanic cone.
Nu zijn we in Wanganui, the river city. Het klinkt idyllisch, maar de rivier is helaas heel erg vervuild. Maar niet getreurd, er zijn plannen om ze te reinigen. Het zit de Nieuw-Zeelanders behoorlijk dwars.
Ander soort nieuws: er heerst hier een absolute voetbalmanie (hoewel sommigen het nog steeds een sport voor meisjes vinden). Heel even was er hoop dat de All Whites zouden doorgaan naar de laatste 16, maar helaas. Hoe doen onze Rode Duivels het eigenlijk? We horen daar niets van en weten niet of ze eigenlijk wel mee doen? Het enige nieuws over Belgie stond enkele dagen geleden in de krant hier: Vlaamse separatisten nemen Belgie over en het land is nu in crisis (again). LOL, dat is de visie op Belgen hier.
Hier zijn ze momenteel erg bezig met de olieramp in de Golf van Mexico. Er zijn zelfs kiwi's die een oplossing hebben ontworpen om het lek te dichten. Nu moet BP alleen nog luisteren. Ook de huidige situatie met de Internationale Walviscommissie staat hoog op de agenda. Wij proberen zoveel mogelijk zelf het nieuws te volgen.
We denken aan jullie en missen velen (maar genieten ook van deze ervaring).
Groeten
Niki en Michiel
zaterdag 12 juni 2010
woensdag 9 juni 2010
Te Urewera
Kia Ora iedereen.
We zijn nu in Napier en we kunnen eerlijk zeggen dat het 1 van de mooiere steden is die we al hebben bezocht. Veel gebouwen zijn hier in Art Deco stijl en dat geeft wel wat meer ziel aan een stad dan betonnen blokken. Deze nacht hebben we eindelijk weer een deftige douche kunnen nemen en dat deed verdomd deugd. De vorige nachten waren vrij sober en regenachtig dus een beetje luxe deed wonderen. Wat is er nog van nieuws? Eerst en vooral zijn we met de auto door Te Urewera National Park getrokken (het eerste nationaal park van de 14 tijdens onze reis). Het duurde twee dagen om het volledig te doorkruisen. EN we hebben een platte band gehad tijdens die tocht. Gelukkig hebben enkele campervanreizigers ons geholpen. We zaten in het midden van een regenachtige jungle, dus een paar kilometers verder of dichter van die mensen en we zaten daar misschien nog. We konden een Tyre Service bereiken en hebben nu twee nieuwe voorbanden.
Vandaag gaan we naar het New Zealand National Aquarium. Om 3u 's middags gaan we er zwemmen met haaien en stingrays! Hier keken we echt naar uit en dat is dan al iets dat we van ons 'zeker doen' lijstje kunnen schrappen. Hopelijk is het de moeite!
Toedels
We zijn nu in Napier en we kunnen eerlijk zeggen dat het 1 van de mooiere steden is die we al hebben bezocht. Veel gebouwen zijn hier in Art Deco stijl en dat geeft wel wat meer ziel aan een stad dan betonnen blokken. Deze nacht hebben we eindelijk weer een deftige douche kunnen nemen en dat deed verdomd deugd. De vorige nachten waren vrij sober en regenachtig dus een beetje luxe deed wonderen. Wat is er nog van nieuws? Eerst en vooral zijn we met de auto door Te Urewera National Park getrokken (het eerste nationaal park van de 14 tijdens onze reis). Het duurde twee dagen om het volledig te doorkruisen. EN we hebben een platte band gehad tijdens die tocht. Gelukkig hebben enkele campervanreizigers ons geholpen. We zaten in het midden van een regenachtige jungle, dus een paar kilometers verder of dichter van die mensen en we zaten daar misschien nog. We konden een Tyre Service bereiken en hebben nu twee nieuwe voorbanden.
Vandaag gaan we naar het New Zealand National Aquarium. Om 3u 's middags gaan we er zwemmen met haaien en stingrays! Hier keken we echt naar uit en dat is dan al iets dat we van ons 'zeker doen' lijstje kunnen schrappen. Hopelijk is het de moeite!
Toedels
vrijdag 4 juni 2010
Zonnige update
Hoikes.
We zitten nu in Opotiki en Niki heeft haar haar nog (Michiel: gelukkig!). We wachten nog altijd op een mail van het modellenbureau. Wat hebben we ondertussen allemaal gedaan? Niki heeft wol en breinaalden gekocht en is nogmaals bezig aan een sjaal. Kwestie van een beetje bezigheidstherapie tijdens de soms lange roadtrips. De afgelopen dagen zaten we voornamelijk in Rotorua. We hebben er een leuke tijd gehad, zeker omdat we Davide, onze Italiaanse vriend, terug gezien hebben. Het uitgaansleven was er dik in orde en daar hebben we bewijs van. Het hoogtepunt was Wai-O-Tapu Thermal Wonderland, een kleurrijk, vulkanisch landschap. Zo hebben we de Lady Knox Geyser haar show zijn opvoeren. We moesten wel even wennen aan de geur van sulphur in de lucht, maar na een tijdje stoorden we ons daar niet meer aan.
Wat voor freakyness hebben we nog meegemaakt? Gigantische spinnen in de toiletten, gele motten, 1 freaky, opdringerige Nieuw-Zeelander die ons een beetje de creeps gaf. Maar we (Lees: Michiel) hebben ook heel erg genoten vande talrijke hotpools die Rotorua sieren. En Michiel is ook op een luge van een berg gesjeesd. (Michiel: het kind in mij kwam weer naar boven). Ondertussen hebben we er een mooie roadtrip opzitten. We zagen een prachtige zonsondergang en een meer vol zwarte zwanen. Deze ochtend hebben we genoten van het deugddoend zonnetje aan Thornton beach, hoewel het weerbericht belooft dat het morgen alweer zal regenen. We hebben vandaag ook een bezoekje gebracht aan het Hukutaia Domain, met prachtige inheemse bomen. Dit domein is ook de thuis van "Taketakerau", een 2000 jaar oude Puriri boom die vroeger door de lokale Iwi (lees: Maori) gebruikt werd als Burial Tree.
Straks zetten we onze road trip verder naar Te Urewera National Park. We hebben al veel mooie dingen gezien, maar moeten ook heel wat ontberen. Het is bijvoorbeeld al een tijdje geleden dat we nog eens een heel erg deftige maaltijd gegeten hebben. We denken ook dat dat hier niet echt bestaat. Nu gaan we nog vlug genieten van de laatste uurtjes zonneschijn, want het wordt hier vlug donker.
Ook nog: heel veel dank aan iedereen die zijn mening heeft geuit over de headshavekwestie. We zijn blij dat we vrienden hebben die hun mening uiten en waar we onze vragen des levens mee kunnen delen ;-)
Vele groetjes uit de Bay of Plenty
De Kiwi's
We zitten nu in Opotiki en Niki heeft haar haar nog (Michiel: gelukkig!). We wachten nog altijd op een mail van het modellenbureau. Wat hebben we ondertussen allemaal gedaan? Niki heeft wol en breinaalden gekocht en is nogmaals bezig aan een sjaal. Kwestie van een beetje bezigheidstherapie tijdens de soms lange roadtrips. De afgelopen dagen zaten we voornamelijk in Rotorua. We hebben er een leuke tijd gehad, zeker omdat we Davide, onze Italiaanse vriend, terug gezien hebben. Het uitgaansleven was er dik in orde en daar hebben we bewijs van. Het hoogtepunt was Wai-O-Tapu Thermal Wonderland, een kleurrijk, vulkanisch landschap. Zo hebben we de Lady Knox Geyser haar show zijn opvoeren. We moesten wel even wennen aan de geur van sulphur in de lucht, maar na een tijdje stoorden we ons daar niet meer aan.
Wat voor freakyness hebben we nog meegemaakt? Gigantische spinnen in de toiletten, gele motten, 1 freaky, opdringerige Nieuw-Zeelander die ons een beetje de creeps gaf. Maar we (Lees: Michiel) hebben ook heel erg genoten vande talrijke hotpools die Rotorua sieren. En Michiel is ook op een luge van een berg gesjeesd. (Michiel: het kind in mij kwam weer naar boven). Ondertussen hebben we er een mooie roadtrip opzitten. We zagen een prachtige zonsondergang en een meer vol zwarte zwanen. Deze ochtend hebben we genoten van het deugddoend zonnetje aan Thornton beach, hoewel het weerbericht belooft dat het morgen alweer zal regenen. We hebben vandaag ook een bezoekje gebracht aan het Hukutaia Domain, met prachtige inheemse bomen. Dit domein is ook de thuis van "Taketakerau", een 2000 jaar oude Puriri boom die vroeger door de lokale Iwi (lees: Maori) gebruikt werd als Burial Tree.
Straks zetten we onze road trip verder naar Te Urewera National Park. We hebben al veel mooie dingen gezien, maar moeten ook heel wat ontberen. Het is bijvoorbeeld al een tijdje geleden dat we nog eens een heel erg deftige maaltijd gegeten hebben. We denken ook dat dat hier niet echt bestaat. Nu gaan we nog vlug genieten van de laatste uurtjes zonneschijn, want het wordt hier vlug donker.
Ook nog: heel veel dank aan iedereen die zijn mening heeft geuit over de headshavekwestie. We zijn blij dat we vrienden hebben die hun mening uiten en waar we onze vragen des levens mee kunnen delen ;-)
Vele groetjes uit de Bay of Plenty
De Kiwi's
donderdag 27 mei 2010
Bald and Beautiful?
Hallokes!
We hebben wat feedback nodig in verband met een ambetante kwestie. Niki is op een advertentie gestuit voor een modellen job waarvoor ze haar hoofd kaal moet scheren. Het idee is: before and after > een vrouw zonder haar is ook mooi. Het is blijkbaar een soort campagne. Haar afscheren = 1000 dollar. Wat zouden jullie doen??
PS: Michiel ziet het helemaal niet zitten.
LOL
Niki en Michiel
We hebben wat feedback nodig in verband met een ambetante kwestie. Niki is op een advertentie gestuit voor een modellen job waarvoor ze haar hoofd kaal moet scheren. Het idee is: before and after > een vrouw zonder haar is ook mooi. Het is blijkbaar een soort campagne. Haar afscheren = 1000 dollar. Wat zouden jullie doen??
PS: Michiel ziet het helemaal niet zitten.
LOL
Niki en Michiel
Abonneren op:
Posts (Atom)
