Kia Ora
We zijn gisteren in Christchurch aangekomen. Enkele dagen vroeger dan verwacht, maar we zullen deze tijd goed spenderen. Het is duidelijk dat er hier een aardbeving is geweest, maar het is niet zo catastrofaal als we verwacht hadden. Natuurlijk is het ook wel al meer dan een maand geleden. Toch krijgen ze hier nog vaak naschokken. Vannacht hebben we dat ondervonden. We sliepen in onze auto toen ze plots vrij hevig begon te schudden. Eerst dachten we dat er iemand tegen onze auto stond te duwen, maar we kwamen vlug tot de conclusie dat het een naschok was.
We zijn de dagen daarvoor van Queenstown naar de westkust getrokken en we hebben uiteindelijk dan Arthur's Pass overgestoken om in Christchurch terecht te komen. In Queenstown deden we de "Nevis Arc", the highest swing in the world. En ja, er bestaat bewijsmateriaal. Eerst een vrije val van 70 meter en dan schommelen tot 120 meter diep in een boog van 300 meter. Het is eens iets anders ;-). Daarna reden we verder naar de Fox Glacier. Toch speciaal om eens te zien, zo'n gletsjer. De borden langs de weg waren wel behoorlijk onheilspellend (Do not stop here!; Unstable Rock Face!; Rocks falling!; Flooding!; Danger danger danger!!!!!)
Binnen enkele dagen staan we terug in Belgie en dat is maar goed ook. We hebben enorm genoten (en soms ook eens afgezien) van onze reis, maar we zullen blij zijn dat we weer deftig kunnen eten (Michiel: Frieten, jaaaaaa!). Niki kijkt uit naar Snoetje (ons konijn) terug zien en is vastberaden om nog een kat aan het gezin toe te voegen. En we willen allebei heel graag onze vrienden terug zien.
Tot gauw!
Knuffels
zaterdag 16 oktober 2010
zondag 10 oktober 2010
Absolutely WOW
Hoikes iedereen. We zitten nu al 12 dagen in het Zuidereiland en we hebben echt niet stilgezeten. Nu zijn we even in Te Anau, de gateway naar Fiordland National Park en The Milford Sound. Wat hebben we allemaal gedaan? De dertigste namen we de ferry naar Picton. Van daaruit trokken we naar Abel Tasman National Park, een prachtig tropisch bos aan witte stranden. Daarna reden we naar Kaikoura, the place to be for whalewatching. We zagen er vier massieve sperm whales, hoewel de gids ons had gezegd dat we er waarschijnlijk maar 1 of 2 zouden zien. Van Kaikoura gingen we naar Hanmer Springs, een idyllisch bergdorpje tussen gigantische besneeuwde toppen. Daarna volgden Lake Tekapo en Lake Pukaki. Helderblauw, ijskoud, maar zoooo mooi. We hebben echt geluk gehad met het weer daar. Heel weinig regen en vaak een stralend blauwe hemel. Wel koude wind die soms echt kan snijden, maar dat nemen we er met plezier bij. In die buurt hebben we ook Mt. Cook gezien, samen met de Tasman Glacier. Helaas was die laatste al voor een groot deel gesmolten. Maar Mt. Cook was gewoon subliem. Daarna hebben we onze tocht verder gezet langs de oostkust tot het uiterste zuiden. We reden door de Catlins en zagen ontzettend veel lammetjes (tot groot jolijt van Niki). Onderweg zie je veel roofvogels over je auto zweven, schattige koebeesten, soms eens een verloren emoe (maar zelden) en af en toe een weide vol herten. De natuur op zich was ook heel divers. Van rotsen naar bossen naar stranden en zo veel meer.
En dan waren we in het zuiden. We kampeerden er aan Curio Bay, de thuis van de zeldzame Hector Dolphin, zeeleeuwen en de yellow-eyed penguin. We hebben geen enkele van de drie gezien. Maar we hebben wel op een versteend bos gewandeld! Met een tussenstop in Invercargill, zijn we uiteindelijk hier in Te Anau aangekomen. We gebruikten deze plaats vooral als uitvalsbasis voor The Milford Sound. We kampeerden een nacht op een DOC campsite (ERG basis) aan het Te Anaumeer, het grootste meer van het Zuidereiland. Het hoogtepunt was de Milford Sound. Meestal zie je zo'n landschap enkel in boeken of op foto. Overal was de sneeuw op de bergtoppen aan het smelten waardoor je watervallen langs de bergen zag lopen. Op weg naar de Milford Sound was het ook even slikken want overal stonden er borden met "avalanche area, do not stop". We kwamen ook onderweg de leuke Kea's tegen, die maar al te graag in de buurt van mensen vertoeven om eten te stelen of je te pesten. Op een gegeven moment zat er zelfs een op onze auto. Foto's volgen ;-). Die dag was zeker 1 van de meest magische momenten uit ons leven. We vielen van de ene overweldigende indruk in de andere. De topper van de dag was onze last minute beslissing om een cruise door de Sound te doen. We zagen er dolfijnen (met kleintje), fur seals en de prachtigste natuur dat we ooit hebben gezien. De Sounds in Fiordland zijn eigenlijk allemaal fjorden, maar de eerste settlers dachten er anders over en gaven het een verkeerde naam. We hebben meer dan 200 foto's (volgen later ;-)).
Nu vervolgen we onze reis langs de westkust, richting Queenstown and beyond.
Doen we de highest swing in the world of niet?? Moehahaha.
Groeten en knuffels,
Michiel en Niki
(de vrolijke kiwi's)
En dan waren we in het zuiden. We kampeerden er aan Curio Bay, de thuis van de zeldzame Hector Dolphin, zeeleeuwen en de yellow-eyed penguin. We hebben geen enkele van de drie gezien. Maar we hebben wel op een versteend bos gewandeld! Met een tussenstop in Invercargill, zijn we uiteindelijk hier in Te Anau aangekomen. We gebruikten deze plaats vooral als uitvalsbasis voor The Milford Sound. We kampeerden een nacht op een DOC campsite (ERG basis) aan het Te Anaumeer, het grootste meer van het Zuidereiland. Het hoogtepunt was de Milford Sound. Meestal zie je zo'n landschap enkel in boeken of op foto. Overal was de sneeuw op de bergtoppen aan het smelten waardoor je watervallen langs de bergen zag lopen. Op weg naar de Milford Sound was het ook even slikken want overal stonden er borden met "avalanche area, do not stop". We kwamen ook onderweg de leuke Kea's tegen, die maar al te graag in de buurt van mensen vertoeven om eten te stelen of je te pesten. Op een gegeven moment zat er zelfs een op onze auto. Foto's volgen ;-). Die dag was zeker 1 van de meest magische momenten uit ons leven. We vielen van de ene overweldigende indruk in de andere. De topper van de dag was onze last minute beslissing om een cruise door de Sound te doen. We zagen er dolfijnen (met kleintje), fur seals en de prachtigste natuur dat we ooit hebben gezien. De Sounds in Fiordland zijn eigenlijk allemaal fjorden, maar de eerste settlers dachten er anders over en gaven het een verkeerde naam. We hebben meer dan 200 foto's (volgen later ;-)).
Nu vervolgen we onze reis langs de westkust, richting Queenstown and beyond.
Doen we de highest swing in the world of niet?? Moehahaha.
Groeten en knuffels,
Michiel en Niki
(de vrolijke kiwi's)
dinsdag 14 september 2010
Harde knopen
We leven nu al een hele tijd in Wellington, en hoe langer we hier zijn, hoe meer we beseffen dat Belgie nog zo slecht niet is. We denken dat Nieuw-Zeeland een prachtig land is voor toeristen, maar toch niet geweldig om te wonen. Er is discriminatie, armoede, enorm veel alcoholisme en gokproblemen, geen deftige infrastructuur,... Maar de natuur is ontegensprekelijk fantastisch.
Niki werkte de laatste weken bij een soort bankbedrijf, maar doordat ze ziek is geworden, moet ze niet meer terug gaan. En onze auto is stilgevallen (en blijkt nu helemaal niet in orde te zijn). Dat alles deed ons besluiten om verder te gaan en niet meer in Wellington te blijven. Het is een geweldige stad, zeker als je geld hebt ;-), maar we leefden nu al een tijdje op het randje en dat zijn we beu. DUS: de 30ste willen we de ferry nemen naar het Zuidereiland en het is de bedoeling dat we op 20 oktober het vliegtuig terug naar Belgie nemen. We zijn blij dat we deze beslissing hebben genomen, en we kijken uit naar nog even reizen en dan terug naar huis. We hebben beiden zoveel geleerd over de wereld, mensen en vooral onszelf.
We zullen de auto voor een deel vermaken (zodat hij weer rijdt) en misschien dat we nog iets van geld ervoor kunnen krijgen. Het enige dat niet zo geweldig is aan ons plan, is dat we opnieuw de winter tegemoet komen. Drie keer na elkaar winter... het is eens iets anders.
Niki werkte de laatste weken bij een soort bankbedrijf, maar doordat ze ziek is geworden, moet ze niet meer terug gaan. En onze auto is stilgevallen (en blijkt nu helemaal niet in orde te zijn). Dat alles deed ons besluiten om verder te gaan en niet meer in Wellington te blijven. Het is een geweldige stad, zeker als je geld hebt ;-), maar we leefden nu al een tijdje op het randje en dat zijn we beu. DUS: de 30ste willen we de ferry nemen naar het Zuidereiland en het is de bedoeling dat we op 20 oktober het vliegtuig terug naar Belgie nemen. We zijn blij dat we deze beslissing hebben genomen, en we kijken uit naar nog even reizen en dan terug naar huis. We hebben beiden zoveel geleerd over de wereld, mensen en vooral onszelf.
We zullen de auto voor een deel vermaken (zodat hij weer rijdt) en misschien dat we nog iets van geld ervoor kunnen krijgen. Het enige dat niet zo geweldig is aan ons plan, is dat we opnieuw de winter tegemoet komen. Drie keer na elkaar winter... het is eens iets anders.
woensdag 21 juli 2010
Belly and Jazz
Dag iedereen!
We wonen nu in een flat met twee sympathieke roommates genaamd Nadege en Fiona (Fi voor de vrienden). We proberen het zo gezellig mogelijk te maken en hebben ondertussen al wat supergoedkope meubels (en wij slapen op een gratis gekregen bed). Het is allemaal erg rudimentair, maar het is een thuis. Het gaat al een stuk beter dan een dikke week geleden. Toen waren we beiden nogal depri door het weer, gebrek aan geld en de omgeving. Onze flat ligt namelijk in een erg verarmde suburb van Wellington. Je ziet er Nieuw-Zeeland zoals maar weinig toeristen het zien. En het is zeker niet gemakkelijk voor migranten en reizigers om werk te vinden. Gisteren spraken ze nog in het nieuws van stijgende werkloosheid en grote recessie. Ook onze flatgenotes hebben het moeilijk en we moeten echt roeien met de riemen die we hebben.
Maar vandaag kregen we eindelijk wat goed nieuws. Niki kan morgen starten bij een bedrijf in het centrum van Wellington. Het verdient vrij goed vergeleken met sommige andere jobs en het is een office job, dus waarschijnlijk data entry en dossiers verwerken. Ze zou ook iets moeten doen met handtekeningen vergelijken, maar wat er precies mee bedoeld wordt, zullen we morgen wel zien. Michiel heeft al ontzettend veel gesolliciteerd voor allerlei verschillende jobs, maar tot nu toe geen geluk. Gisteren solliciteerde hij voor een job als dilivery driver, en we hopen dat dat iets wordt.
Verder hebben we in ons appartementsblok erg toffe buren. Zo hebben we zondag nog gebabbeld met Rob, een vijfdejaars student in de medische wetenschappen. Hij heeft met een paar vrienden een jazzband. We zijn naar een repetitie gaan kijken en het was echt prachtig. Ze hebben vrijdag een performance voor de universiteit. Ze hebben Niki gevraagd of ze wilde zingen (Autumn Leaves, erg mooi), maar ze denkt niet dat ze de stem daarvoor heeft. Ze gaat de song vandaag eens beluisteren en de lyrics opzoeken, maar voor jazz heb je echt een warme, sterke stem nodig.
Onze plannen? Vooral geld verdienen, proberen uit ons financieel gat te raken en nieuwe mensen leren kennen. Het lokale community centre geeft goedkope lessen om de buurt bezig te houden. Misschien dat we daar iets gaan proberen te volgen. Ook kan onze roommate Nadege buikdansen (ze heeft al 8 jaar ervaring en heeft al les gegeven). Niki en Fi willen doodgraag lessen volgen bij haar en de kans zit er in dat Nadege hen serieus zal laten afzien. Michiel zoekt vooral verder naar werk en probeert het beste te maken van onze situatie. Hij heeft zich ondertussen al eens geamuseerd met rollerskaten langs de Bay. Dus er zijn wel plannen, maar niets superspectaculair!
We houden je op de hoogte.
We wonen nu in een flat met twee sympathieke roommates genaamd Nadege en Fiona (Fi voor de vrienden). We proberen het zo gezellig mogelijk te maken en hebben ondertussen al wat supergoedkope meubels (en wij slapen op een gratis gekregen bed). Het is allemaal erg rudimentair, maar het is een thuis. Het gaat al een stuk beter dan een dikke week geleden. Toen waren we beiden nogal depri door het weer, gebrek aan geld en de omgeving. Onze flat ligt namelijk in een erg verarmde suburb van Wellington. Je ziet er Nieuw-Zeeland zoals maar weinig toeristen het zien. En het is zeker niet gemakkelijk voor migranten en reizigers om werk te vinden. Gisteren spraken ze nog in het nieuws van stijgende werkloosheid en grote recessie. Ook onze flatgenotes hebben het moeilijk en we moeten echt roeien met de riemen die we hebben.
Maar vandaag kregen we eindelijk wat goed nieuws. Niki kan morgen starten bij een bedrijf in het centrum van Wellington. Het verdient vrij goed vergeleken met sommige andere jobs en het is een office job, dus waarschijnlijk data entry en dossiers verwerken. Ze zou ook iets moeten doen met handtekeningen vergelijken, maar wat er precies mee bedoeld wordt, zullen we morgen wel zien. Michiel heeft al ontzettend veel gesolliciteerd voor allerlei verschillende jobs, maar tot nu toe geen geluk. Gisteren solliciteerde hij voor een job als dilivery driver, en we hopen dat dat iets wordt.
Verder hebben we in ons appartementsblok erg toffe buren. Zo hebben we zondag nog gebabbeld met Rob, een vijfdejaars student in de medische wetenschappen. Hij heeft met een paar vrienden een jazzband. We zijn naar een repetitie gaan kijken en het was echt prachtig. Ze hebben vrijdag een performance voor de universiteit. Ze hebben Niki gevraagd of ze wilde zingen (Autumn Leaves, erg mooi), maar ze denkt niet dat ze de stem daarvoor heeft. Ze gaat de song vandaag eens beluisteren en de lyrics opzoeken, maar voor jazz heb je echt een warme, sterke stem nodig.
Onze plannen? Vooral geld verdienen, proberen uit ons financieel gat te raken en nieuwe mensen leren kennen. Het lokale community centre geeft goedkope lessen om de buurt bezig te houden. Misschien dat we daar iets gaan proberen te volgen. Ook kan onze roommate Nadege buikdansen (ze heeft al 8 jaar ervaring en heeft al les gegeven). Niki en Fi willen doodgraag lessen volgen bij haar en de kans zit er in dat Nadege hen serieus zal laten afzien. Michiel zoekt vooral verder naar werk en probeert het beste te maken van onze situatie. Hij heeft zich ondertussen al eens geamuseerd met rollerskaten langs de Bay. Dus er zijn wel plannen, maar niets superspectaculair!
We houden je op de hoogte.
woensdag 7 juli 2010
Wellywood
The search is on! We zijn nu ongeveer een week in Wellington. De stad is prachtig en er is enorm veel te zien en te doen. We hebben ondertussen al Zealandia gedaan, een mooi stukje ecopreservation met een mooie tentoonstelling eraan gekoppeld. Ook Te Papa was heel erg de moeite. Te Papa is een gigantisch museum met vaste en wisselende exhibities. Indrukwekkend en volledig gratis.
We hebben nog enkele andere toeristische dingen gedaan, maar in hoofdzaak zijn we nu op zoek naar werk. Wellington is een geweldige stad om te overwinteren, maar zoals alle grote steden is het hier niet goedkoop. Michiel heeft al een interview achter de rug en volgende vrijdag volgt er nog een. Niki heeft een interview en tests bij een job agency achter de rug en morgen staat er nog 1 op het programma. Hoewel de meesten onder de indruk zijn van onze talenkennis en CV, is het toch niet evident om werk te vinden. We blijven nu in een Base hostel en hebben ondertussen ook al gepraat met onze roommate (Nick uit de UK). Zijn vrienden vinden ook geen werk, maar hij is ervan overtuigd dat het mogelijk moet zijn om iets te vinden. We hope so.
Verder zijn we er het hart van in dat we Rammstein niet hebben kunnen zien in Belgie. GRUWEL. We vroegen hier aan de bar of ze ons niet konden troosten met een liedje van Rammstein... Ze hadden er verdorie nog nooit van gehoord!!
Nu verder gaan zoeken naar werk en een flat.
Groeten!
X
We hebben nog enkele andere toeristische dingen gedaan, maar in hoofdzaak zijn we nu op zoek naar werk. Wellington is een geweldige stad om te overwinteren, maar zoals alle grote steden is het hier niet goedkoop. Michiel heeft al een interview achter de rug en volgende vrijdag volgt er nog een. Niki heeft een interview en tests bij een job agency achter de rug en morgen staat er nog 1 op het programma. Hoewel de meesten onder de indruk zijn van onze talenkennis en CV, is het toch niet evident om werk te vinden. We blijven nu in een Base hostel en hebben ondertussen ook al gepraat met onze roommate (Nick uit de UK). Zijn vrienden vinden ook geen werk, maar hij is ervan overtuigd dat het mogelijk moet zijn om iets te vinden. We hope so.
Verder zijn we er het hart van in dat we Rammstein niet hebben kunnen zien in Belgie. GRUWEL. We vroegen hier aan de bar of ze ons niet konden troosten met een liedje van Rammstein... Ze hadden er verdorie nog nooit van gehoord!!
Nu verder gaan zoeken naar werk en een flat.
Groeten!
X
zaterdag 26 juni 2010
The River City
Hela iedereen!
Het heeft even geduurd, maar hier zijn we weer. Het was de laatste tijd nogal moeilijk om een computer te bemachtigen. We zaten af en toe echt in the middle of nowhere. Leuk voor even, maar nu het weer slechter wordt is het niet aan te raden om in afgelegen gebieden te gaan kamperen. Vanuit Napier zijn we naar Taupo getrokken. Het was daar vooral duur en toeristisch. Wel was de view op Lake Taupo prachtig. We hebben ook een nieuwe vriend gemaakt, genaamd Winston. Een vrolijke, zwarte retriever met een voorliefde voor knuffels. Hij zat op een van onze campings en we waren op slag verliefd. We hebben er ook het een en ander bezocht, maar we zijn relatief vlug verder getrokken naar New Plymouth. De rit ernaartoe liep langs de Forgotten World Highway. De naam zegt het zelf, kronkeldewonkel dus. Maar wel een prachtige route door "wild woodlands" en jolige, groene heuvels.
In New Plymouth was de voornaamste attractie het lokale museum, waar we heel wat hebben opgestoken over het onstaan van de regio Taranaki. En dan was er natuurlijk nog Mount Taranaki zelf, het hoogtepunt van de afgelopen weken. Een machtige vulkaan die het landschap domineert met zijn besneeuwde top en zijn perfecte vulcanic cone.
Nu zijn we in Wanganui, the river city. Het klinkt idyllisch, maar de rivier is helaas heel erg vervuild. Maar niet getreurd, er zijn plannen om ze te reinigen. Het zit de Nieuw-Zeelanders behoorlijk dwars.
Ander soort nieuws: er heerst hier een absolute voetbalmanie (hoewel sommigen het nog steeds een sport voor meisjes vinden). Heel even was er hoop dat de All Whites zouden doorgaan naar de laatste 16, maar helaas. Hoe doen onze Rode Duivels het eigenlijk? We horen daar niets van en weten niet of ze eigenlijk wel mee doen? Het enige nieuws over Belgie stond enkele dagen geleden in de krant hier: Vlaamse separatisten nemen Belgie over en het land is nu in crisis (again). LOL, dat is de visie op Belgen hier.
Hier zijn ze momenteel erg bezig met de olieramp in de Golf van Mexico. Er zijn zelfs kiwi's die een oplossing hebben ontworpen om het lek te dichten. Nu moet BP alleen nog luisteren. Ook de huidige situatie met de Internationale Walviscommissie staat hoog op de agenda. Wij proberen zoveel mogelijk zelf het nieuws te volgen.
We denken aan jullie en missen velen (maar genieten ook van deze ervaring).
Groeten
Niki en Michiel
Het heeft even geduurd, maar hier zijn we weer. Het was de laatste tijd nogal moeilijk om een computer te bemachtigen. We zaten af en toe echt in the middle of nowhere. Leuk voor even, maar nu het weer slechter wordt is het niet aan te raden om in afgelegen gebieden te gaan kamperen. Vanuit Napier zijn we naar Taupo getrokken. Het was daar vooral duur en toeristisch. Wel was de view op Lake Taupo prachtig. We hebben ook een nieuwe vriend gemaakt, genaamd Winston. Een vrolijke, zwarte retriever met een voorliefde voor knuffels. Hij zat op een van onze campings en we waren op slag verliefd. We hebben er ook het een en ander bezocht, maar we zijn relatief vlug verder getrokken naar New Plymouth. De rit ernaartoe liep langs de Forgotten World Highway. De naam zegt het zelf, kronkeldewonkel dus. Maar wel een prachtige route door "wild woodlands" en jolige, groene heuvels.
In New Plymouth was de voornaamste attractie het lokale museum, waar we heel wat hebben opgestoken over het onstaan van de regio Taranaki. En dan was er natuurlijk nog Mount Taranaki zelf, het hoogtepunt van de afgelopen weken. Een machtige vulkaan die het landschap domineert met zijn besneeuwde top en zijn perfecte vulcanic cone.
Nu zijn we in Wanganui, the river city. Het klinkt idyllisch, maar de rivier is helaas heel erg vervuild. Maar niet getreurd, er zijn plannen om ze te reinigen. Het zit de Nieuw-Zeelanders behoorlijk dwars.
Ander soort nieuws: er heerst hier een absolute voetbalmanie (hoewel sommigen het nog steeds een sport voor meisjes vinden). Heel even was er hoop dat de All Whites zouden doorgaan naar de laatste 16, maar helaas. Hoe doen onze Rode Duivels het eigenlijk? We horen daar niets van en weten niet of ze eigenlijk wel mee doen? Het enige nieuws over Belgie stond enkele dagen geleden in de krant hier: Vlaamse separatisten nemen Belgie over en het land is nu in crisis (again). LOL, dat is de visie op Belgen hier.
Hier zijn ze momenteel erg bezig met de olieramp in de Golf van Mexico. Er zijn zelfs kiwi's die een oplossing hebben ontworpen om het lek te dichten. Nu moet BP alleen nog luisteren. Ook de huidige situatie met de Internationale Walviscommissie staat hoog op de agenda. Wij proberen zoveel mogelijk zelf het nieuws te volgen.
We denken aan jullie en missen velen (maar genieten ook van deze ervaring).
Groeten
Niki en Michiel
zaterdag 12 juni 2010
woensdag 9 juni 2010
Te Urewera
Kia Ora iedereen.
We zijn nu in Napier en we kunnen eerlijk zeggen dat het 1 van de mooiere steden is die we al hebben bezocht. Veel gebouwen zijn hier in Art Deco stijl en dat geeft wel wat meer ziel aan een stad dan betonnen blokken. Deze nacht hebben we eindelijk weer een deftige douche kunnen nemen en dat deed verdomd deugd. De vorige nachten waren vrij sober en regenachtig dus een beetje luxe deed wonderen. Wat is er nog van nieuws? Eerst en vooral zijn we met de auto door Te Urewera National Park getrokken (het eerste nationaal park van de 14 tijdens onze reis). Het duurde twee dagen om het volledig te doorkruisen. EN we hebben een platte band gehad tijdens die tocht. Gelukkig hebben enkele campervanreizigers ons geholpen. We zaten in het midden van een regenachtige jungle, dus een paar kilometers verder of dichter van die mensen en we zaten daar misschien nog. We konden een Tyre Service bereiken en hebben nu twee nieuwe voorbanden.
Vandaag gaan we naar het New Zealand National Aquarium. Om 3u 's middags gaan we er zwemmen met haaien en stingrays! Hier keken we echt naar uit en dat is dan al iets dat we van ons 'zeker doen' lijstje kunnen schrappen. Hopelijk is het de moeite!
Toedels
We zijn nu in Napier en we kunnen eerlijk zeggen dat het 1 van de mooiere steden is die we al hebben bezocht. Veel gebouwen zijn hier in Art Deco stijl en dat geeft wel wat meer ziel aan een stad dan betonnen blokken. Deze nacht hebben we eindelijk weer een deftige douche kunnen nemen en dat deed verdomd deugd. De vorige nachten waren vrij sober en regenachtig dus een beetje luxe deed wonderen. Wat is er nog van nieuws? Eerst en vooral zijn we met de auto door Te Urewera National Park getrokken (het eerste nationaal park van de 14 tijdens onze reis). Het duurde twee dagen om het volledig te doorkruisen. EN we hebben een platte band gehad tijdens die tocht. Gelukkig hebben enkele campervanreizigers ons geholpen. We zaten in het midden van een regenachtige jungle, dus een paar kilometers verder of dichter van die mensen en we zaten daar misschien nog. We konden een Tyre Service bereiken en hebben nu twee nieuwe voorbanden.
Vandaag gaan we naar het New Zealand National Aquarium. Om 3u 's middags gaan we er zwemmen met haaien en stingrays! Hier keken we echt naar uit en dat is dan al iets dat we van ons 'zeker doen' lijstje kunnen schrappen. Hopelijk is het de moeite!
Toedels
vrijdag 4 juni 2010
Zonnige update
Hoikes.
We zitten nu in Opotiki en Niki heeft haar haar nog (Michiel: gelukkig!). We wachten nog altijd op een mail van het modellenbureau. Wat hebben we ondertussen allemaal gedaan? Niki heeft wol en breinaalden gekocht en is nogmaals bezig aan een sjaal. Kwestie van een beetje bezigheidstherapie tijdens de soms lange roadtrips. De afgelopen dagen zaten we voornamelijk in Rotorua. We hebben er een leuke tijd gehad, zeker omdat we Davide, onze Italiaanse vriend, terug gezien hebben. Het uitgaansleven was er dik in orde en daar hebben we bewijs van. Het hoogtepunt was Wai-O-Tapu Thermal Wonderland, een kleurrijk, vulkanisch landschap. Zo hebben we de Lady Knox Geyser haar show zijn opvoeren. We moesten wel even wennen aan de geur van sulphur in de lucht, maar na een tijdje stoorden we ons daar niet meer aan.
Wat voor freakyness hebben we nog meegemaakt? Gigantische spinnen in de toiletten, gele motten, 1 freaky, opdringerige Nieuw-Zeelander die ons een beetje de creeps gaf. Maar we (Lees: Michiel) hebben ook heel erg genoten vande talrijke hotpools die Rotorua sieren. En Michiel is ook op een luge van een berg gesjeesd. (Michiel: het kind in mij kwam weer naar boven). Ondertussen hebben we er een mooie roadtrip opzitten. We zagen een prachtige zonsondergang en een meer vol zwarte zwanen. Deze ochtend hebben we genoten van het deugddoend zonnetje aan Thornton beach, hoewel het weerbericht belooft dat het morgen alweer zal regenen. We hebben vandaag ook een bezoekje gebracht aan het Hukutaia Domain, met prachtige inheemse bomen. Dit domein is ook de thuis van "Taketakerau", een 2000 jaar oude Puriri boom die vroeger door de lokale Iwi (lees: Maori) gebruikt werd als Burial Tree.
Straks zetten we onze road trip verder naar Te Urewera National Park. We hebben al veel mooie dingen gezien, maar moeten ook heel wat ontberen. Het is bijvoorbeeld al een tijdje geleden dat we nog eens een heel erg deftige maaltijd gegeten hebben. We denken ook dat dat hier niet echt bestaat. Nu gaan we nog vlug genieten van de laatste uurtjes zonneschijn, want het wordt hier vlug donker.
Ook nog: heel veel dank aan iedereen die zijn mening heeft geuit over de headshavekwestie. We zijn blij dat we vrienden hebben die hun mening uiten en waar we onze vragen des levens mee kunnen delen ;-)
Vele groetjes uit de Bay of Plenty
De Kiwi's
We zitten nu in Opotiki en Niki heeft haar haar nog (Michiel: gelukkig!). We wachten nog altijd op een mail van het modellenbureau. Wat hebben we ondertussen allemaal gedaan? Niki heeft wol en breinaalden gekocht en is nogmaals bezig aan een sjaal. Kwestie van een beetje bezigheidstherapie tijdens de soms lange roadtrips. De afgelopen dagen zaten we voornamelijk in Rotorua. We hebben er een leuke tijd gehad, zeker omdat we Davide, onze Italiaanse vriend, terug gezien hebben. Het uitgaansleven was er dik in orde en daar hebben we bewijs van. Het hoogtepunt was Wai-O-Tapu Thermal Wonderland, een kleurrijk, vulkanisch landschap. Zo hebben we de Lady Knox Geyser haar show zijn opvoeren. We moesten wel even wennen aan de geur van sulphur in de lucht, maar na een tijdje stoorden we ons daar niet meer aan.
Wat voor freakyness hebben we nog meegemaakt? Gigantische spinnen in de toiletten, gele motten, 1 freaky, opdringerige Nieuw-Zeelander die ons een beetje de creeps gaf. Maar we (Lees: Michiel) hebben ook heel erg genoten vande talrijke hotpools die Rotorua sieren. En Michiel is ook op een luge van een berg gesjeesd. (Michiel: het kind in mij kwam weer naar boven). Ondertussen hebben we er een mooie roadtrip opzitten. We zagen een prachtige zonsondergang en een meer vol zwarte zwanen. Deze ochtend hebben we genoten van het deugddoend zonnetje aan Thornton beach, hoewel het weerbericht belooft dat het morgen alweer zal regenen. We hebben vandaag ook een bezoekje gebracht aan het Hukutaia Domain, met prachtige inheemse bomen. Dit domein is ook de thuis van "Taketakerau", een 2000 jaar oude Puriri boom die vroeger door de lokale Iwi (lees: Maori) gebruikt werd als Burial Tree.
Straks zetten we onze road trip verder naar Te Urewera National Park. We hebben al veel mooie dingen gezien, maar moeten ook heel wat ontberen. Het is bijvoorbeeld al een tijdje geleden dat we nog eens een heel erg deftige maaltijd gegeten hebben. We denken ook dat dat hier niet echt bestaat. Nu gaan we nog vlug genieten van de laatste uurtjes zonneschijn, want het wordt hier vlug donker.
Ook nog: heel veel dank aan iedereen die zijn mening heeft geuit over de headshavekwestie. We zijn blij dat we vrienden hebben die hun mening uiten en waar we onze vragen des levens mee kunnen delen ;-)
Vele groetjes uit de Bay of Plenty
De Kiwi's
donderdag 27 mei 2010
Bald and Beautiful?
Hallokes!
We hebben wat feedback nodig in verband met een ambetante kwestie. Niki is op een advertentie gestuit voor een modellen job waarvoor ze haar hoofd kaal moet scheren. Het idee is: before and after > een vrouw zonder haar is ook mooi. Het is blijkbaar een soort campagne. Haar afscheren = 1000 dollar. Wat zouden jullie doen??
PS: Michiel ziet het helemaal niet zitten.
LOL
Niki en Michiel
We hebben wat feedback nodig in verband met een ambetante kwestie. Niki is op een advertentie gestuit voor een modellen job waarvoor ze haar hoofd kaal moet scheren. Het idee is: before and after > een vrouw zonder haar is ook mooi. Het is blijkbaar een soort campagne. Haar afscheren = 1000 dollar. Wat zouden jullie doen??
PS: Michiel ziet het helemaal niet zitten.
LOL
Niki en Michiel
maandag 24 mei 2010
Een dipje
Kia Ora
Ok, we zitten een beetje in een minder stuk van onze reis. We hebben ons voor een week bij een hostel ingeschreven (the Bell Lodge) en dat is een slechte beslissing geweest. Ze garanderen je werk voor zolang je bij hen blijft. Dus we zouden kiwi's plukken. Dat hebben we welgeteld 1 dag gedaan. Die avond heeft Niki besloten te stoppen. Haar rechterknie zat dubbel zo dik als haar linker en ze kon er amper nog op wandelen. Michiel besloot om wel nog verder te doen voor die ene week. Maar tot nu toe regent het hier enorm veel en daardoor ligt de pluk stil. Geen werk dus en geen geld! Michiel en ik zitten nog niet op de bodem, financieel dan, maar we moeten wel oppassen. Onze medeplukkers zitten soms veel dieper in de problemen. Enkelen kunnen hun accomodatie niet meer betalen, en soms zelfs geen eten meer. Dus eigenlijk mogen we nog niet klagen...
Toch hebben we het nu voor de eerste keer lastig. Vooral Niki mist haar vrienden en familie. Ze denkt ook verlekkerd terug aan deftige croissants, heerlijke pizza's uit de Prima Donna en romantische etentjes in het Brugs Pitahuisje. Natuurlijk zal ook deze minder leuke periode voorbijgaan, maar het is soms moeilijk om voorbij een lastig punt heen te kijken. Michiel hoopt dat alles een stuk beter zal gaan als we niet meer gebonden zijn aan de Bell Lodge. Sowieso is de werkgelegenheid in bepaalde regio's erg beperkt. Zeker nu het slecht weer is.
Duimen voor wat geluk!!
Groetjes
Ok, we zitten een beetje in een minder stuk van onze reis. We hebben ons voor een week bij een hostel ingeschreven (the Bell Lodge) en dat is een slechte beslissing geweest. Ze garanderen je werk voor zolang je bij hen blijft. Dus we zouden kiwi's plukken. Dat hebben we welgeteld 1 dag gedaan. Die avond heeft Niki besloten te stoppen. Haar rechterknie zat dubbel zo dik als haar linker en ze kon er amper nog op wandelen. Michiel besloot om wel nog verder te doen voor die ene week. Maar tot nu toe regent het hier enorm veel en daardoor ligt de pluk stil. Geen werk dus en geen geld! Michiel en ik zitten nog niet op de bodem, financieel dan, maar we moeten wel oppassen. Onze medeplukkers zitten soms veel dieper in de problemen. Enkelen kunnen hun accomodatie niet meer betalen, en soms zelfs geen eten meer. Dus eigenlijk mogen we nog niet klagen...
Toch hebben we het nu voor de eerste keer lastig. Vooral Niki mist haar vrienden en familie. Ze denkt ook verlekkerd terug aan deftige croissants, heerlijke pizza's uit de Prima Donna en romantische etentjes in het Brugs Pitahuisje. Natuurlijk zal ook deze minder leuke periode voorbijgaan, maar het is soms moeilijk om voorbij een lastig punt heen te kijken. Michiel hoopt dat alles een stuk beter zal gaan als we niet meer gebonden zijn aan de Bell Lodge. Sowieso is de werkgelegenheid in bepaalde regio's erg beperkt. Zeker nu het slecht weer is.
Duimen voor wat geluk!!
Groetjes
woensdag 19 mei 2010
Busy Bee
We zijn in Tauranga (Bay of Plenty) en zoeken naar werk. ZUCHT!! Eeuwige vakantie is leuker natuurlijk, maar verre van realistisch ;-). Hier in de buurt zijn er veel kiwibedrijven, en dus is de seizoensarbeid hier erg populair. Alleen hebben ze hier wel een vrij louche manier van werken. Vaak geraak je enkel aan een job als je vast verblijft bij een bepaalde hostel. Dat houdt dus in dat je direct een deel van je geld alweer kwijt bent aan je verblijf. Maar we hebben net een beetje geluk gehad. Michiel belde met de Hairy Berry, een hostel in Te Puke. Morgen trekken we daar naartoe. We kunnen er blijven slapen in onze van en dat kost ons dus een stuk minder. Vanaf dat er iets van werk is, laten ze ons dat weten. Dus: wens ons veel geluk!
Nu even de leuke feiten! We hebben al ontzettend magische dingen gezien. Een hoogtepunt waren de glowworm caves in Waitomo. We waren met een klein groepje van vier mensen plus onze gids Ross. Deze laatste was supergrappig en sympathiek. Hij gaf ons ook z'n gegevens en zei 'you guys really made my day'. Dat maakte onze dag ook goed natuurlijk :). De glowworms zelf geven blauw en groen licht af, wat echt een ongelofelijk zicht is midden in een donkere grot. Het was in 1 woord: onbeschrijfelijk.
Daar net voor hebben we een Angorakonijnkwekerij bezocht. De konijnen worden geschoren, en die wol wordt lokaal gesponnen en gebreid tot afgewerkte producten. Gigantische wollige knuffelkonijnen dus, en we hebben er eentje zien scheren. Het beest zal er niet zoveel last van gehad hebben, maar het zag er toch niet comfortabel uit.
Wat iets minder leuk was: Hobbiton. Het was echt z'n geld niet waard. We moesten eerst al ondertekenen dat we geen informatie en foto's zouden tonen (ook niet familie en vrienden). A load of crap really! Belachelijk aangezien er praktisch niets van de originele set overbleef. We hebben Bag End niet gezien, want ze waren eraan aan het werken (voor de nieuwe film The Hobbit). Onze gids was verschrikkelijk saai en enorm droog. Het enige leuke aan het hele ding was de schaapscheershow nadien. Nu ja, de partytree was ook wel leuk, maar het hele gedoe neemt de magie en fantasie van de films en boeken helemaal weg. Michiel vond het wel ok, maar wel overpriced.
Maar we mogen eigenlijk niet klagen. Het weer is hier goed, de mensen meestal vriendelijk en de natuur is prachtig. Als we nu uit het raam van het internetcafe kijken, zien ze helderblauwe lucht, azuurblauw water, enkele boten en veel groen in de verte. Onze huidige camping ligt aan een Harbour, dus staan we op met het geluid van meeuwen, met zicht op aalscholvers (lots of them) die voor de fun een dikke 5 minuten kopje onder duiken.
Nog vlug wat leuke Kiwi feitjes:
- je krijgt hier marshmellows bij je chocomelk, geen koekje.
- kiwi's gebruiken bij voorkeur unrefined sugar, dus een soort bruine suiker en niet de witte die wij kennen.
- Lady Gaga is hier enorm populair (helaas).
- Overal heb je tweedehands boekenwinkels. En overal staan zetels en stoelen, zodat je op je gemak kan lezen voor je iets koopt.
- hier eten ze bijna altijd erwten met muntsmaak (JAK)
- er zijn heel veel wolwinkels.
- de zaterdag zijn de winkels bijna allemaal toe, heel bizar.
Nu even de leuke feiten! We hebben al ontzettend magische dingen gezien. Een hoogtepunt waren de glowworm caves in Waitomo. We waren met een klein groepje van vier mensen plus onze gids Ross. Deze laatste was supergrappig en sympathiek. Hij gaf ons ook z'n gegevens en zei 'you guys really made my day'. Dat maakte onze dag ook goed natuurlijk :). De glowworms zelf geven blauw en groen licht af, wat echt een ongelofelijk zicht is midden in een donkere grot. Het was in 1 woord: onbeschrijfelijk.
Daar net voor hebben we een Angorakonijnkwekerij bezocht. De konijnen worden geschoren, en die wol wordt lokaal gesponnen en gebreid tot afgewerkte producten. Gigantische wollige knuffelkonijnen dus, en we hebben er eentje zien scheren. Het beest zal er niet zoveel last van gehad hebben, maar het zag er toch niet comfortabel uit.
Wat iets minder leuk was: Hobbiton. Het was echt z'n geld niet waard. We moesten eerst al ondertekenen dat we geen informatie en foto's zouden tonen (ook niet familie en vrienden). A load of crap really! Belachelijk aangezien er praktisch niets van de originele set overbleef. We hebben Bag End niet gezien, want ze waren eraan aan het werken (voor de nieuwe film The Hobbit). Onze gids was verschrikkelijk saai en enorm droog. Het enige leuke aan het hele ding was de schaapscheershow nadien. Nu ja, de partytree was ook wel leuk, maar het hele gedoe neemt de magie en fantasie van de films en boeken helemaal weg. Michiel vond het wel ok, maar wel overpriced.
Maar we mogen eigenlijk niet klagen. Het weer is hier goed, de mensen meestal vriendelijk en de natuur is prachtig. Als we nu uit het raam van het internetcafe kijken, zien ze helderblauwe lucht, azuurblauw water, enkele boten en veel groen in de verte. Onze huidige camping ligt aan een Harbour, dus staan we op met het geluid van meeuwen, met zicht op aalscholvers (lots of them) die voor de fun een dikke 5 minuten kopje onder duiken.
Nog vlug wat leuke Kiwi feitjes:
- je krijgt hier marshmellows bij je chocomelk, geen koekje.
- kiwi's gebruiken bij voorkeur unrefined sugar, dus een soort bruine suiker en niet de witte die wij kennen.
- Lady Gaga is hier enorm populair (helaas).
- Overal heb je tweedehands boekenwinkels. En overal staan zetels en stoelen, zodat je op je gemak kan lezen voor je iets koopt.
- hier eten ze bijna altijd erwten met muntsmaak (JAK)
- er zijn heel veel wolwinkels.
- de zaterdag zijn de winkels bijna allemaal toe, heel bizar.
woensdag 5 mei 2010
Flipper
Michiel: Een kleine update over onze locatie, het hoe, het waar en het waarom. Nu zijn we in Paihia, een charmant klein kuststadje in de Bay of Islands. Onze eerste campingsite was niet veel soeps, dus zijn we vlug doorgegaan naar een holiday park met meer charme. Nu is het onze derde dag in Paihia. Wat hebben we ondertussen al allemaal gedaan? Onze laatste dag in Whangarei zijn we gaan snorkelen bij de Poor Knights Islands. Een unieke ervaring. We zijn naar twee "dive sites" geweest. De eerste was de grootste seacave ter wereld. De tweede een soort tunnel in de rotsen. Het water was zo helder en vol leven. Overal vissen, sponzen, koraal en anemonen. Enig minpuntje, ik was echt zeeziek. Ik was ook heel trots op Niki, die haar angst voor dieptes onder ogen zag en onder begeleiding van dive instructor Sam toch heeft gesnorkeld. Een eerste belangrijke stap. Daarna zijn we meteen vertrokken naar Paihia, over een slingerende State Highway (of wat er hier voor moet doorgaan), geen pretje als je nog aan het bekomen bent van zeeziekte. Vandaag bezochten we Russel, een klein, historisch stadje aan de andere kant van de baai. Wat eens de "hell-hole of the pacific" was, is nu omgetoverd in een pitoresk, rustig township in typische Engelse, koloniale stijl. Het hoogtepunt van vandaag was toch met absolute zekerheid de terugweg met de ferry. Plots werd onze boot begeleid door een dertigtal tuimelaars. Overal zagen we ze, jagen, spelen, tuimelen. Dit is de tweede keer dat we dolfijnen zien tijdens een boottrip waarbij het eigenlijk de bedoeling niet was om dolfijnen te spotten. De max! Een video van dat eerste magische moment met de dolfijnen:
zondag 2 mei 2010
Little Hurraaay!
Een kleine post met de volgende melding: Niki heeft de blogprijs voor de maand april gewonnen bij het Visabureau in NZ. Prijs: een raftingtrip, 3 dagen gratis verblijf bij Base Hostel en 3 dagen gratis touren met een prachtige beschilderde campervan!
Quote:
"Please take a look at what you have won and how you can go about redeeming your prizes below, but before you do we would like to invite you to be a special blog writer for Best Blog. Your blog post was insightful and interesting, just the sort of blog working holiday makers want to read."
WOEHOE!!
Niki: nu ben ik toch wel een beetje trots (ook al weet ik stiekem dat er niet zo veel deelnemers waren). ;)
Quote:
"Please take a look at what you have won and how you can go about redeeming your prizes below, but before you do we would like to invite you to be a special blog writer for Best Blog. Your blog post was insightful and interesting, just the sort of blog working holiday makers want to read."
WOEHOE!!
Niki: nu ben ik toch wel een beetje trots (ook al weet ik stiekem dat er niet zo veel deelnemers waren). ;)
dinsdag 27 april 2010
Blankenberge, blankenberge, wonderschone stad
Na enkele dagen Coromandel zijn we nu terug in Takapuna, in de regio Auckland. We zullen hier 1 nachtje blijven in onze van (nickname = Lucy). Wat hebben we ondertussen gedaan? Toen we nog in Auckland waren hebben we nog Kelly Tarltons Underwater Encounters bezocht. We wilden er de shark cage dive doen, maar door de wondjes op Niki haar lichaam, was dat niet zo'n goed idee. Maar we hebben er wel pinguins, haaien en roggen gezien. Al bij al toch de moeite. We gingen bij wijze van afscheid naar een film kijken in het Auckland Sky City Theatre. 'Daybreakers' was een beetje een teleurstelling. (Michiel: een beetje veel).
Daarna zijn we naar Thames vertrokken, aan de basis van het Coromandelschiereiland. Het rijden door de kronkelige wegen (100 per uur!!) was eerst wel wat wennen, maar we zijn heelhuids aangekomem. We bleven er op een prachtige camping, met butterfly garden en intensieve hikes in de buurt. Zo hebben we er de Rocky Goldmines Track gedaan. ZOT! Intensief hiken door de bossen, met soms amper plaats om 1 voet te zetten. But we made it, en eigenlijk zijn we er ook een beetje trots op. ;-)
Daaarna trokken we door Coromandel en hadden we erg veel geluk dat we in Whitianga 'The Landing' tegenkwamen. In dit oeroud thee- en koffiehuis bleven we 2 nachten slapen in een Queen size bed, op wandelafstand van de harbour. Excentrieke mensen, maar dat mag ook wel eens. We hadden er een heerlijke avond in de 'Wild Hogs', een lokale en erg gezellige bar. We deden ook een hike naar Cathedral Cove, wel bekend uit 'The Chronicles of Narnia'. ZIE FOTO'S!! ;-)
Wat hebben we vandaag al gedaan? Ons verwonderd over het lokale 'Belgian Beer Cafe' (genaamd Blankenberge). Ze hebben er gewoonweg Chimay en Gulden Draak. Bizar! Michiel ging natuurlijk meteen voor de Chimay triple en Niki dronk een kriek van het vat. Genieten was dat! O ja, we legden hen uit dat Kriek in Belgie voor pussy's is, en hier begrepen ze dat niet echt. Mannen drinken hier Kriek, pussy's Heineken.
Even praktisch wezen: internet is niet altijd in de buurt hier. Dus het kan wel gebeuren dat er een langere tijd tussen onze posts zit. Ze kennen hier GEEN paprika en pickles chips. HELL voor Niki (die geen zout lust). Maar er is hoop: de cookies hier zijn gewoon hemels. Michiel is zo goed als verlost van zijn verkoudheid en Niki haar allergische reactie begint weg stevig weg te trekken. Dus goed nieuws!
Matters of the heart: sommige dingen uit Belgie missen we wel en we dromen de laatste tijd ook over bekende zaken. We missen familie en vrienden, maar merken ook dat we dit echt nodig hadden. We zijn echt op zoek naar onszelf nu en dat voelt soms wel vreemd. Hier wordt alles een bezinksel in een wondermooi glas.
Niki: het doet deugd om reacties te zien van het Belgisch front. Ik denk wel dat alles pas wat later door zal dringen. Nu is alles nog te vers en indrukwekkend.
Michiel: Ook ik ben blij met de vele reacties. Hoewel ik het nog niet goed besef dat ik in Nieuw-Zeeland ben, ben ik toch heel blij dat het ons gelukt is. Ik had het echt nodig om eens een deel van de wereld te zien.
Daarna zijn we naar Thames vertrokken, aan de basis van het Coromandelschiereiland. Het rijden door de kronkelige wegen (100 per uur!!) was eerst wel wat wennen, maar we zijn heelhuids aangekomem. We bleven er op een prachtige camping, met butterfly garden en intensieve hikes in de buurt. Zo hebben we er de Rocky Goldmines Track gedaan. ZOT! Intensief hiken door de bossen, met soms amper plaats om 1 voet te zetten. But we made it, en eigenlijk zijn we er ook een beetje trots op. ;-)
Daaarna trokken we door Coromandel en hadden we erg veel geluk dat we in Whitianga 'The Landing' tegenkwamen. In dit oeroud thee- en koffiehuis bleven we 2 nachten slapen in een Queen size bed, op wandelafstand van de harbour. Excentrieke mensen, maar dat mag ook wel eens. We hadden er een heerlijke avond in de 'Wild Hogs', een lokale en erg gezellige bar. We deden ook een hike naar Cathedral Cove, wel bekend uit 'The Chronicles of Narnia'. ZIE FOTO'S!! ;-)
Wat hebben we vandaag al gedaan? Ons verwonderd over het lokale 'Belgian Beer Cafe' (genaamd Blankenberge). Ze hebben er gewoonweg Chimay en Gulden Draak. Bizar! Michiel ging natuurlijk meteen voor de Chimay triple en Niki dronk een kriek van het vat. Genieten was dat! O ja, we legden hen uit dat Kriek in Belgie voor pussy's is, en hier begrepen ze dat niet echt. Mannen drinken hier Kriek, pussy's Heineken.
Even praktisch wezen: internet is niet altijd in de buurt hier. Dus het kan wel gebeuren dat er een langere tijd tussen onze posts zit. Ze kennen hier GEEN paprika en pickles chips. HELL voor Niki (die geen zout lust). Maar er is hoop: de cookies hier zijn gewoon hemels. Michiel is zo goed als verlost van zijn verkoudheid en Niki haar allergische reactie begint weg stevig weg te trekken. Dus goed nieuws!
Matters of the heart: sommige dingen uit Belgie missen we wel en we dromen de laatste tijd ook over bekende zaken. We missen familie en vrienden, maar merken ook dat we dit echt nodig hadden. We zijn echt op zoek naar onszelf nu en dat voelt soms wel vreemd. Hier wordt alles een bezinksel in een wondermooi glas.
Niki: het doet deugd om reacties te zien van het Belgisch front. Ik denk wel dat alles pas wat later door zal dringen. Nu is alles nog te vers en indrukwekkend.
Michiel: Ook ik ben blij met de vele reacties. Hoewel ik het nog niet goed besef dat ik in Nieuw-Zeeland ben, ben ik toch heel blij dat het ons gelukt is. Ik had het echt nodig om eens een deel van de wereld te zien.
woensdag 21 april 2010
Nissan Baby
Er is ondertussen al weer zoooo veel gebeurd! We hebben nu in totaal 8 nachten bij ACB geslapen (hostel). Maar nu gaan we veranderen naar een goedkopere hostel, Nomads Fat Camel. Het zal maar voor een nacht of twee zijn en dan trekken we waarschijnlijk weg uit Auckland. En dat doen we met onze net aangekochte auto!! :) Een Nissan Serena (Van) gekocht van een Nederlander die al zowat overal in de wereld is geweest. Het is een stevig ding, alleen wat deuken hier en daar en de voorruiten die niet meer elektrisch naar beneden gaan. Verder lijkt hij nog helemaal OK.
De afgelopen dagen hebben we echt ontzettend veel gezien. We deden een Bridge Walk (met beveiliging uiteraard) op de Auckland Harbour Bridge en Michiel besloot om nu de sprong te wagen en er eens van te springen. BUNGYYY people! We hebben het op foto en video :p. Ook hebben we onze eerste tramp achter de rug. We trokken een hele dag naar Rangitoto Island, en zagen er de fantastische natuur van Nieuw-Zeeland.
Minpunten zijn er natuurlijk ook. Zo heeft Michiel veel last van zijn neus en keel. Niki liep vandaag een soort allergische reactie op en raakt stilletjes aan in paniek. Red bubbles everywhere. Ze hoopt dat het aan iets simpels ligt als douchegel of wasproduct. Afwachten en we zullen zien...
De afgelopen dagen hebben we echt ontzettend veel gezien. We deden een Bridge Walk (met beveiliging uiteraard) op de Auckland Harbour Bridge en Michiel besloot om nu de sprong te wagen en er eens van te springen. BUNGYYY people! We hebben het op foto en video :p. Ook hebben we onze eerste tramp achter de rug. We trokken een hele dag naar Rangitoto Island, en zagen er de fantastische natuur van Nieuw-Zeeland.
Minpunten zijn er natuurlijk ook. Zo heeft Michiel veel last van zijn neus en keel. Niki liep vandaag een soort allergische reactie op en raakt stilletjes aan in paniek. Red bubbles everywhere. Ze hoopt dat het aan iets simpels ligt als douchegel of wasproduct. Afwachten en we zullen zien...
woensdag 14 april 2010
Metropolitan
Haere Mai (Welkom)
Eindelijk na lang plannen en wachten zijn we aangekomen in Nieuw-Zeeland. Ons startpunt is Auckland, meteen de grootste stad van Nieuw-Zeeland. Gisteren kwamen we aan, en het was ergens wel een shock om in zo'n grote stad terecht te komen. Het was dan ook even wennen. Onze jeugdherberg ligt pal in het centrum van een drukke winkelstraat. Niki had het daar even moeilijk mee, groene heuvels verwachten en dan tussen de skyscrapers zitten. Maar na een goede nachtrust zag alles er plots een stuk beter uit.
Onze hostel is erg groot en multicultureel, maar ook behoorlijk rudimentair. Gelukkig is het personeel heel erg behulpzaam en vriendelijk. Vandaag hebben we een orientatiesessie meegemaakt, waardoor we heel wat hebben bijgeleerd over al het nodige papierwerk die we nog moeten in orde brengen. Zo hebben we vandaag al een bankrekening geopend bij, je raadt het nooit, de Kiwibank. We hebben ook al heel wat dingen gepland voor de komende dagen. Morgen brengen nog vanalles in orde, maar vanaf vrijdag beginnen we echt aan onze reis. Op ons programma staan een rugbymatch(Auckland vs. Perth), een daguitstap met IEP naar Piha(erg mooi strand met watervallen in de buurt) en een trip door Auckland met KiwiExperience(met de bus, maar volledig gratis). We zullen ook binnenkort onze eerste trektoch doen op het vulkanisch eilandje Rangitoto.
De mensen zijn hier erg vriendelijk, en overal behulpzaam. Vandaag nog vroegen we aan 1 van de medewerkers van ons hostel of er ergens lekker vegetarisch eten te krijgen was. Ze stuurde ons naar Burger Fuel, een klein maar gezellig oldskool hamburgerrestaurant met de grootste burgers die we ooit gezien hebben. We bestelden er de V-twin burger, gigantisch, vegetarisch en vrij goedkoop. En we aten er Kumara, sweet potato frietjes. ZALIG!!
C U Soon
Sweet As (de coole kiwimanier om goodbye te zeggen)
xxxx
Eindelijk na lang plannen en wachten zijn we aangekomen in Nieuw-Zeeland. Ons startpunt is Auckland, meteen de grootste stad van Nieuw-Zeeland. Gisteren kwamen we aan, en het was ergens wel een shock om in zo'n grote stad terecht te komen. Het was dan ook even wennen. Onze jeugdherberg ligt pal in het centrum van een drukke winkelstraat. Niki had het daar even moeilijk mee, groene heuvels verwachten en dan tussen de skyscrapers zitten. Maar na een goede nachtrust zag alles er plots een stuk beter uit.
Onze hostel is erg groot en multicultureel, maar ook behoorlijk rudimentair. Gelukkig is het personeel heel erg behulpzaam en vriendelijk. Vandaag hebben we een orientatiesessie meegemaakt, waardoor we heel wat hebben bijgeleerd over al het nodige papierwerk die we nog moeten in orde brengen. Zo hebben we vandaag al een bankrekening geopend bij, je raadt het nooit, de Kiwibank. We hebben ook al heel wat dingen gepland voor de komende dagen. Morgen brengen nog vanalles in orde, maar vanaf vrijdag beginnen we echt aan onze reis. Op ons programma staan een rugbymatch(Auckland vs. Perth), een daguitstap met IEP naar Piha(erg mooi strand met watervallen in de buurt) en een trip door Auckland met KiwiExperience(met de bus, maar volledig gratis). We zullen ook binnenkort onze eerste trektoch doen op het vulkanisch eilandje Rangitoto.
De mensen zijn hier erg vriendelijk, en overal behulpzaam. Vandaag nog vroegen we aan 1 van de medewerkers van ons hostel of er ergens lekker vegetarisch eten te krijgen was. Ze stuurde ons naar Burger Fuel, een klein maar gezellig oldskool hamburgerrestaurant met de grootste burgers die we ooit gezien hebben. We bestelden er de V-twin burger, gigantisch, vegetarisch en vrij goedkoop. En we aten er Kumara, sweet potato frietjes. ZALIG!!
C U Soon
Sweet As (de coole kiwimanier om goodbye te zeggen)
xxxx
woensdag 17 maart 2010
DangerDanger
De linkerkant van onze kleerkast is voorbehouden voor Nieuw-Zeeland stuff. Enkel dingen die mee mogen naar down under. Natuurlijk liggen er al absurditeiten klaar: bellenblazer, mondharmonica, vrolijke reflectoren uit ikea en een UNO-spel. Maar ook nooddekens, regenjassen en cijfersloten. De drukke voorbereidingen beginnen sporen na te laten. Kleine kruimeltjes die hopelijk allemaal in onze backpack zullen passen. Het Noordereiland is voorbereid, de route is uitgestippeld. We leerden dat de douane van Nieuw-Zeeland nog een stuk strenger is dan die van Australië (ze halen je hele backpack uit), dat zwemmen bij haaien perfect mogelijk is bij de Kiwi's (we zijn het aan het overwegen) en dat er heel wat actieve vulkanen zijn waarvan we er een paar zullen beklimmen/bezoeken. Niet alles is er perfect(duh!!), maar toch vinden we niet zoooo veel negatieve aspecten. Wel is het verkeer er soms ingewikkeld. Ze rijden links, maar geven voorrang aan rechts (met veel accidenten tot gevolg). En ook ligt het land op de 'Pacific ring of fire'. Het is seismisch actief en heeft potentieel gevaarlijke vulkanen. Het is eens iets anders...
woensdag 10 maart 2010
In a land far far away...
Vrijdag is onze allerlaatste werkdag bij O'Neill. Het voelt allemaal vreemd voor ons, een beetje zoals een sluimerende droom waar je net uit wakker wordt. We hebben het nog steeds moeilijk om ons voor te stellen dat we echt naar Nieuw-Zeeland gaan. Het besef zal maar komen als we ter plaatse zijn, denken we. Nochtans hebben we al veel gepland en zijn bijna alle praktische zaken in orde. Onze studio is verhuurd, we hebben ons materiaal klaar staan, de beginroutes zijn uitgestippeld en de datum komt altijd maar dichterbij. Het stille afwachten weegt wel een beetje. Het kan allemaal niet vlug genoeg gaan.
Even een vrolijkere, minder melancholische noot... Laten we even toelichten wat we al gepland hebben:
- Dark water rafting = door onderaardse grottenstelsels met glimwormen wroeten om prachtige dingen te ontdekken.
- baden in een hot water pool, allemaal opgewarmd met geothermische energie natuurlijk.
- Een rugbymatch live gaan bekijken en meeschreeuwen als echte kiwi's.
- Een vulkaan beklimmen.
- Hobbiton bezoeken.
- En veel, heeeeeel veeel hiken.
Mooie vooruitzichten waar een mens enkel vrolijk van kan worden.
Even een vrolijkere, minder melancholische noot... Laten we even toelichten wat we al gepland hebben:
- Dark water rafting = door onderaardse grottenstelsels met glimwormen wroeten om prachtige dingen te ontdekken.
- baden in een hot water pool, allemaal opgewarmd met geothermische energie natuurlijk.
- Een rugbymatch live gaan bekijken en meeschreeuwen als echte kiwi's.
- Een vulkaan beklimmen.
- Hobbiton bezoeken.
- En veel, heeeeeel veeel hiken.
Mooie vooruitzichten waar een mens enkel vrolijk van kan worden.
donderdag 4 februari 2010
Kiwi Junx Inc.
We are sooooooo excited! We kunnen echt niet meer wachten. Zeker nu we gecontacteerd zijn door IEP in Nieuw-Zeeland. Ze stuurden ons al een voucher voor 7 overnachtingen in een ZALIGE hostel. ACB ligt in het centrum van Auckland en is THE place to rest. The Globe Bar is superpopulair en ligt handig genoeg in de kelder van ons hostel. :p Leuke vooruitzichten de eerste week dus.
We dachten eerst dat WEP niet zo'n grote hulp zou zijn. Maar blijkbaar komt het toch allemaal in orde. We zijn al zeker van rechtstreeks vervoer van Auckland Airport naar onze hostel, van 7 overnachtingen met ontbijt en een infosessie met een heleboel handige tips over werk, auto's kopen, een rekening openen...
We labelen ons vanaf vandaag als het duo "Kiwi Junx Inc." Als jullie dus plots ons zien opduiken in de New Zealand Herald of in de nieuwste film van Peter Jackson, dan zullen jullie dus weten dat jullie ooit de leukste Kiwi Junx hebben gekend, toen ze nog in België vertoefden en nog geen villa aan het strand met zonnepanelen hadden.
Maar misschien lieten we ons even meeslepen... UHUM.
We dachten eerst dat WEP niet zo'n grote hulp zou zijn. Maar blijkbaar komt het toch allemaal in orde. We zijn al zeker van rechtstreeks vervoer van Auckland Airport naar onze hostel, van 7 overnachtingen met ontbijt en een infosessie met een heleboel handige tips over werk, auto's kopen, een rekening openen...
We labelen ons vanaf vandaag als het duo "Kiwi Junx Inc." Als jullie dus plots ons zien opduiken in de New Zealand Herald of in de nieuwste film van Peter Jackson, dan zullen jullie dus weten dat jullie ooit de leukste Kiwi Junx hebben gekend, toen ze nog in België vertoefden en nog geen villa aan het strand met zonnepanelen hadden.
Maar misschien lieten we ons even meeslepen... UHUM.
zondag 24 januari 2010
Bijna genieten
Dag lieve vrienden,
we zijn er bijna. Nog een kleine drie maanden, en we zitten op een vliegtuig naar de andere kant van de wereld. Nu is het aftellen pas echt begonnen. Voor Michiel lijkt de tijd voorbij te vliegen sinds Nieuwjaar. Voor Niki gaat het nog allemaal veel te traag. We zitten nu in de fase van leuke plannen maken en de laatste formaliteiten regelen. Onze visa zijn aangevraagd en goedgekeurd, onze annuleringsverzekering is in orde, de vliegtuigtickets liggen klaar en onze package deal met WEP is ook achter de rug. Enkel de reisverzekering nog, en onze studio verhuurd krijgen, en dan zijn we zo goed als klaar met alles.
We zouden eventueel nog een afscheidsfeestje willen houden, maar we twijfelen nog een beetje. Voornamelijk de locatie is een obstakel. Maar we vinden wel nog iets,...
In Nieuw-Zeeland zelf is het blijkbaar de gewoonte om een auto te kopen om te trekken. Je kunt er al een bak op wielen kopen voor 500 euro. Vooral Japanse wagens zijn erg in trek (Suzuki, Subaru, Daihatsu,...). We stonden eerst wat weigerachtig tegenover het idee, maar na wat research bleek het wel een heel stuk duurder om alles met het openbaar vervoer af te leggen. Niki is ook wel te vinden voor veel wandelen en af en toe liften, maar Michiel ziet het toch eerder zitten om een auto te kopen. Wandelen met een zware trekrugzak voor kilometers aan een stuk neemt nu eenmaal de schoonheid van een land wat weg. Sowieso zullen we wel heel wat hikes doen. We zijn het erover eens dat dit één van de beste manieren is om het land in al zijn natuurlijke glorie te ontdekken.
Wat willen we zo nog allemaal doen? Wel, veel te veel natuurlijk. Zo zijn er warmwatermeren waarin we gerust eens willen rondploeteren. Skipistes die vooral Michiel onveilig wil maken. Niki ziet dan weer jungletochten zitten met leuke beesten om te knuffelen. Maar we willen allebei zeker eens als vrijwilliger in een dierenreservaat werken. Bijvoorbeeld ergens waar er minikiwi's gekweekt worden, of emoe's geknuffeld worden, of zelfs schapen vertroeteld worden. Niki blijkt nu plots zot van schapen. Natuurlijk gaan we ook naar Wellington, en bijgevolg ook naar WETA workshop, of iets dat er op lijkt. De WETA cave is een soort huis omgebouwd tot een museum over de wereldberoemde WETA workshop. We kunnen er gratis binnen en krijgen exclusieve beelden en interviews te zien.
Wat nog? Een pintje drinken in de Belgian Beer Café (ze hebben er in vier verschillende steden en dan nog eens 5 cafés in Auckland alleen). Zo noemt één van de cafés in Auckland 'Blankenberge'. Go figure. Helaas hebben ze er – tot Michiels grote teleurstelling - geen Brugse Zot. Wel zien ze een Timmermans Framboise als specialiteit.
http://www.belgian-beer-cafe.co.nz/
We willen zeker ook Mt. Ngauruhoe zien, die dienst deed als Mt. Doom in de Lord of the Rings trilogie. Op ons lijstje staat ook Christchurch, een stadje die erg sterk doet denken aan de Britse koloniale periode. Het wordt de Garden City genoemd, en hier maakte Peter Jackson zijn film Heavenly Creatures. Helemaal in het Noorden willen we Cape Reinga zeker doorkruisen. Je kunt er een ruw landschap vinden, met voornamelijk kustgebied en prachtige zeezichten. Hier ligt het langste strand van Nieuw-Zeeland, 90 mile Beach (die in realiteit 56 mile is, en exact 90 kilometer).
Voor het echte vakantiegevoel gaan we ergens in het begin van onze reis zeker naar Coromandel Peninsula gaan. Het ligt niet superver van Auckland en is bereikbaar met een ferry. Witte stranden, warmwaterbronnen, palmbomen en regenwoud. Wat heeft een mens nog meer nodig?
we zijn er bijna. Nog een kleine drie maanden, en we zitten op een vliegtuig naar de andere kant van de wereld. Nu is het aftellen pas echt begonnen. Voor Michiel lijkt de tijd voorbij te vliegen sinds Nieuwjaar. Voor Niki gaat het nog allemaal veel te traag. We zitten nu in de fase van leuke plannen maken en de laatste formaliteiten regelen. Onze visa zijn aangevraagd en goedgekeurd, onze annuleringsverzekering is in orde, de vliegtuigtickets liggen klaar en onze package deal met WEP is ook achter de rug. Enkel de reisverzekering nog, en onze studio verhuurd krijgen, en dan zijn we zo goed als klaar met alles.
We zouden eventueel nog een afscheidsfeestje willen houden, maar we twijfelen nog een beetje. Voornamelijk de locatie is een obstakel. Maar we vinden wel nog iets,...
In Nieuw-Zeeland zelf is het blijkbaar de gewoonte om een auto te kopen om te trekken. Je kunt er al een bak op wielen kopen voor 500 euro. Vooral Japanse wagens zijn erg in trek (Suzuki, Subaru, Daihatsu,...). We stonden eerst wat weigerachtig tegenover het idee, maar na wat research bleek het wel een heel stuk duurder om alles met het openbaar vervoer af te leggen. Niki is ook wel te vinden voor veel wandelen en af en toe liften, maar Michiel ziet het toch eerder zitten om een auto te kopen. Wandelen met een zware trekrugzak voor kilometers aan een stuk neemt nu eenmaal de schoonheid van een land wat weg. Sowieso zullen we wel heel wat hikes doen. We zijn het erover eens dat dit één van de beste manieren is om het land in al zijn natuurlijke glorie te ontdekken.
Wat willen we zo nog allemaal doen? Wel, veel te veel natuurlijk. Zo zijn er warmwatermeren waarin we gerust eens willen rondploeteren. Skipistes die vooral Michiel onveilig wil maken. Niki ziet dan weer jungletochten zitten met leuke beesten om te knuffelen. Maar we willen allebei zeker eens als vrijwilliger in een dierenreservaat werken. Bijvoorbeeld ergens waar er minikiwi's gekweekt worden, of emoe's geknuffeld worden, of zelfs schapen vertroeteld worden. Niki blijkt nu plots zot van schapen. Natuurlijk gaan we ook naar Wellington, en bijgevolg ook naar WETA workshop, of iets dat er op lijkt. De WETA cave is een soort huis omgebouwd tot een museum over de wereldberoemde WETA workshop. We kunnen er gratis binnen en krijgen exclusieve beelden en interviews te zien.
Wat nog? Een pintje drinken in de Belgian Beer Café (ze hebben er in vier verschillende steden en dan nog eens 5 cafés in Auckland alleen). Zo noemt één van de cafés in Auckland 'Blankenberge'. Go figure. Helaas hebben ze er – tot Michiels grote teleurstelling - geen Brugse Zot. Wel zien ze een Timmermans Framboise als specialiteit.
http://www.belgian-beer-cafe.co.nz/
We willen zeker ook Mt. Ngauruhoe zien, die dienst deed als Mt. Doom in de Lord of the Rings trilogie. Op ons lijstje staat ook Christchurch, een stadje die erg sterk doet denken aan de Britse koloniale periode. Het wordt de Garden City genoemd, en hier maakte Peter Jackson zijn film Heavenly Creatures. Helemaal in het Noorden willen we Cape Reinga zeker doorkruisen. Je kunt er een ruw landschap vinden, met voornamelijk kustgebied en prachtige zeezichten. Hier ligt het langste strand van Nieuw-Zeeland, 90 mile Beach (die in realiteit 56 mile is, en exact 90 kilometer).
Voor het echte vakantiegevoel gaan we ergens in het begin van onze reis zeker naar Coromandel Peninsula gaan. Het ligt niet superver van Auckland en is bereikbaar met een ferry. Witte stranden, warmwaterbronnen, palmbomen en regenwoud. Wat heeft een mens nog meer nodig?
Abonneren op:
Posts (Atom)
