zondag 10 oktober 2010

Absolutely WOW

Hoikes iedereen. We zitten nu al 12 dagen in het Zuidereiland en we hebben echt niet stilgezeten. Nu zijn we even in Te Anau, de gateway naar Fiordland National Park en The Milford Sound. Wat hebben we allemaal gedaan? De dertigste namen we de ferry naar Picton. Van daaruit trokken we naar Abel Tasman National Park, een prachtig tropisch bos aan witte stranden. Daarna reden we naar Kaikoura, the place to be for whalewatching. We zagen er vier massieve sperm whales, hoewel de gids ons had gezegd dat we er waarschijnlijk maar 1 of 2 zouden zien. Van Kaikoura gingen we naar Hanmer Springs, een idyllisch bergdorpje tussen gigantische besneeuwde toppen. Daarna volgden Lake Tekapo en Lake Pukaki. Helderblauw, ijskoud, maar zoooo mooi. We hebben echt geluk gehad met het weer daar. Heel weinig regen en vaak een stralend blauwe hemel. Wel koude wind die soms echt kan snijden, maar dat nemen we er met plezier bij. In die buurt hebben we ook Mt. Cook gezien, samen met de Tasman Glacier. Helaas was die laatste al voor een groot deel gesmolten. Maar Mt. Cook was gewoon subliem. Daarna hebben we onze tocht verder gezet langs de oostkust tot het uiterste zuiden. We reden door de Catlins en zagen ontzettend veel lammetjes (tot groot jolijt van Niki). Onderweg zie je veel roofvogels over je auto zweven, schattige koebeesten, soms eens een verloren emoe (maar zelden) en af en toe een weide vol herten. De natuur op zich was ook heel divers. Van rotsen naar bossen naar stranden en zo veel meer.

En dan waren we in het zuiden. We kampeerden er aan Curio Bay, de thuis van de zeldzame Hector Dolphin, zeeleeuwen en de yellow-eyed penguin. We hebben geen enkele van de drie gezien. Maar we hebben wel op een versteend bos gewandeld! Met een tussenstop in Invercargill, zijn we uiteindelijk hier in Te Anau aangekomen. We gebruikten deze plaats vooral als uitvalsbasis voor The Milford Sound. We kampeerden een nacht op een DOC campsite (ERG basis) aan het Te Anaumeer, het grootste meer van het Zuidereiland. Het hoogtepunt was de Milford Sound. Meestal zie je zo'n landschap enkel in boeken of op foto. Overal was de sneeuw op de bergtoppen aan het smelten waardoor je watervallen langs de bergen zag lopen. Op weg naar de Milford Sound was het ook even slikken want overal stonden er borden met "avalanche area, do not stop". We kwamen ook onderweg de leuke Kea's tegen, die maar al te graag in de buurt van mensen vertoeven om eten te stelen of je te pesten. Op een gegeven moment zat er zelfs een op onze auto. Foto's volgen ;-). Die dag was zeker 1 van de meest magische momenten uit ons leven. We vielen van de ene overweldigende indruk in de andere. De topper van de dag was onze last minute beslissing om een cruise door de Sound te doen. We zagen er dolfijnen (met kleintje), fur seals en de prachtigste natuur dat we ooit hebben gezien. De Sounds in Fiordland zijn eigenlijk allemaal fjorden, maar de eerste settlers dachten er anders over en gaven het een verkeerde naam. We hebben meer dan 200 foto's (volgen later ;-)).

Nu vervolgen we onze reis langs de westkust, richting Queenstown and beyond.

Doen we de highest swing in the world of niet?? Moehahaha.

Groeten en knuffels,
Michiel en Niki
(de vrolijke kiwi's)

2 opmerkingen:

  1. Waw! Jaloooooers! En Niki: ik ben ook reuzefan van lammetjes! :)
    Zo te zien een geniale beslissing om dat Zuidereiland nog te doen. Geniet er nog dubbel en dik van, voor je weer in ons trieste België zit!
    Ik kijk uit naar de foto's!
    groetjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoikes van de papa en de mama die ook een beetje van New Zealand hebben mogen snoepen en net, vermoeid, terug zijn van de achttiendaagse reis. Wat ons voor altijd zal bijblijven zijn de adembenemende landschappen, de walvissen en dolfijnen en de merkwaardige eetgewoontes van de kiwi's! De vele uren vliegen en het feit dat we twee uur in Brussel op een bus hebben moeten zitten om onze auto op te halen, zit nog in de kleren.
    En speciaal voor vandaag 12 oktober 2010: Gelukkige verjaardag Niki!!!!
    Groeten van pa en ma!

    Hopelijk komt vandaag mijn koffer toe die in Abu Dabi, bij het overladen, om één of andere reden niet op ons vliegtuig terecht kwam en daar is blijven staan. Aviapartners heeft me verzekerd dat de koffer vandaag naar Brussel wordt overgevlogen en thuis zal worden afgeleverd.
    En Michiel: regelmatig eens naar het oliepeil van de motor kijken! Ha! Ik kan iedereen die deze reactie leest verzekeren: Michiel en Niki hebben een merkwaardig wereldrecord gevestigd. Het meest aantal kilometers rijden met een minimum aan olie in de motor zonder daar problemen mee te krijgen! Berg op en berg af, dorpje in dorpje uit en niet plooien dat motorke! Viva Nissan Serena!!
    Doeikes!

    BeantwoordenVerwijderen